Κάποιες αναμνήσεις τελικά είναι πιο δυνατές από όσο θα περιμέναμε και ο χρόνος δεν τις αγγίζει…
Απλά ζουν μέσα μας και κάθε που ξυπνάνε, αγκαλιάζουν την ψυχή μας με νοσταλγία.
Και μετά πάλι χάνονται στο όμορφα σμιλευμένο κουτάκι τους, εκεί που όλες αυτές οι μαγικές στιγμές έχουν αποκτήσει τη δική τους μοναδική αξία. Για εμάς και μόνον εμάς.
Μπορεί να ξεχνάμε τα πρόσωπα, αλλά τα συναισθήματα που νιώσαμε γι αυτά, ποτέ…
Γιατί έτσι είναι η φτιασιά του ανθρώπινου νου, να θυμάται ό,τι έχει ζήσει μέσα από ό,τι έχει νιώσει.
Τελικά, αυτό είμαστε. Ό,τι έχουμε νιώσει και ό,τι έχουμε κάνει τους άλλους να νιώσουν.

Σπουδαίο πράγμα να μπορείς να προκαλείς συναισθήματα στους ανθρώπους γύρω σου, να τους αγγίζεις με τις ομρφιές σου, αλλά και με τις σκοτεινές πτυχές του εαυτού σου.
Να συναντάς τον έρωτα και να τον αφήνεις να σε λιώνει κι εσύ να απολαμβάνεις κάθε σταγόνα του μυαλού σου που κυλά για χάρη του.
Να γνωρίζεις το βάθος της καρδιάς σου, τη δύναμη του μυαλού σου, τις αντοχές σου, τις ανάγκες σου, τον μοναδικό εαυτό σου που ξεπηδά μέσα από κάθε καινούρια εμπειρία.
In other words… Να ζεις. Για να δημιουργείς καινούριες αναμνήσεις γι αυτό το όμορφο κουτάκι που τόσο αχόρταγα θα τις κλείνει μέσα του μέχρι να έρθει πάλι η ώρα που θα ανοίξει για να σου χαρίσει μία, με αφορμή μιας μυρωδιάς, ενός ήχου, ενός αγαπημένου τραγουδιού…

Αθήνα 12-01-2010

Προς
ΕΡΤ ΑΕ
Υπ` όψη ΔΣ.

Κοιν. Κ.Πάνο Λουκάκο
Εντεταλμένο σύμβουλο και υπεύθυνο για θέματα ψηφιακής

Αγαπητοί κύριοι,

όπως γνωρίζετε, στις 31-12-2009 έληξε η προθεσμία κατά την οποία η ΕΡΤ ΑΕ όφειλε να εξοφλήσει τις οφειλές που προκύπτουν από τις μεταξύ μας υπογεγραμμένες συμβάσεις, για την παραγωγή τηλεοπτικού προγράμματος για ΑμεΑ.

Δυστυχώς έως και σήμερα και ενώ έχουμε εκπληρώσει όλες τις συμβατικές μας υποχρεώσεις, δεν έχουμε εισπράξει ούτε ένα ευρώ από το σύνολο των χρημάτων που μας οφείλονται. Επιπροσθέτως η υπεύθυνη οικονομικών υπηρεσιών κα. Δ. Φακλή μας ενημέρωσε ότι η ΕΡΤ δεν μπορεί να μας πληρώσει από ίδιους πόρους διότι τότε δεν θα εισπράξει τα χρήματα από τον φορέα χρηματοδότησης και αυτά θα χαθούν.

Όλα αυτά τα χρόνια, οι περισσότεροι από εμάς έχουμε συνεργαστεί αρμονικά με την ΕΡΤ παραδίδοντας εκατοντάδες ώρες τηλεοπτικού προγράμματος, στηρίζοντας με κάθε τρόπο την Δημόσια τηλεόραση. Δυστυχώς σήμερα, με αφορμή την μη έγκαιρη εξόφληση μας, δημιουργούνται τεράστια και δισεπίλυτα οικονομικά προβλήματα που απειλούν την επαγγελματική μας υπόσταση, τις σχέσεις μας με τους συνεργάτες και πολύ περισσότερο τις υποχρεώσεις μας προς το Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία. Αυτή την στιγμή δεν υπάρχουν χρήματα για να πληρωθεί έως τις 20/01/2010 το τεράστιο ποσό που αφορά ΦΠΑ, ΦΜΥ και εισφορές στο ΙΚΑ.

Στο διάστημα υλοποίησης αυτών των παραγωγών, αρκετοί από εμάς αναγκασθήκαμε να δανειστούμε με επαχθείς όρους, να βάλουμε υποθήκες τα σπίτια μας, να ζητήσουμε πίστωση από συνεργάτες και προμηθευτές, βασιζόμενοι στην μεταξύ μας σύμβαση και στην ρητή διαβεβαίωση ότι θα έχουμε εξοφληθεί το αργότερο έως 31-12-2009.

Αγαπητά μέλη του ΔΣ της ΕΡΤ ΑΕ, επειδή βρισκόμαστε σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση θα θέλαμε να μας ενημερώσετε εγγράφως εντός 3 ημερών για τις προθέσεις της εταιρείας σχετικά με τον χρόνο και τον τρόπο πληρωμής των ανειλημμένων υποχρεώσεών της προς εμάς.

Με λύπη μας σας ενημερώνουμε ότι μετά την λήξη της ανωτέρω προθεσμίας θα αναγκαστούμε να ασκήσουμε κάθε νόμιμο δικαίωμά μας για να διασφαλίσουμε τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεών μας.

Λίστα παραγωγών προγραμμάτων της ψηφιακής τηλεόρασης

Πριν από λίγη ώρα είδα μια εδοποίηση στα e-mails μου πως ο Άρης Διαμαντής ανέβασε στο profile του ένα νέο τραγούδι.
Πήγα να το ακούσω, εντελώς αυθόρμητα και χωρίς να σκεφτώ απολύτως τίποτα. Και αυτό ήταν.
Με το που το τραγούδι «Μείνε μαζί μου» ξεκίνησε, ένα ρίγος με διαπέρασε. Τί μελωδία ήταν αυτή…;
Μια κιθάρα, στην εισαγωγή, ανατριχιαστική. Συνεχίζει συνοδεύοντας την ιδιαίτερη φωνή του και προκαλόντας για ακόμη μια φορά την έκπληξή μου, μονολογόντας: «Α ρε Άρη… Μ’ έκανες κι ανατρίχιασα ξανά…»
Γιατί ο Άρης και ξέρει και μπορεί να το κάνει καλά. Και είμαι σίγουρη πως στο μέλλον θα το κάνει ακόμη καλύτερα.
Γι αυτό… Keep in touch with him!

Ένα θαυμάσιο κείμενο έναντι των απελπισμένων κραυγών όλων όσων (δισκογραφικές, άπληστοι, ατάλαντοι και μη, μουσικοί) διαπιστώνουν πως το κοινό ωριμάζει και αναζητά μια νέα μορφή σχέσης μεταξύ μουσικού/κοινού απαλλαγμένο από την αισχροκέρδεια εν όνοματι της τέχνης, από έναν καταξιωμένο μουσικό με πολλές επιτυχίες στο χώρο της διαφήμισης, και όχι μόνο, Γιάννη Κύρη.

Διάβασα σήμερα σε ένα περιοδικό τεχνολογίας(συγκεκριμένα στο PCMagazine) κάτι που με προβλημάτισε θετικά. (δείτε το)
Εγινε στην Αγγλία μια έρευνα μεταξύ ιντερνετάκηδων από 15-50 ετών. Η έρευνα αυτή αποδεικνύει πως όσοι κατεβάζουν μετά μανίας μουσική είναι καλύτεροι πελάτες της μουσικής από αυτούς που δεν ασχολούνται με το “σπορ”. Συγκεκριμένα οι κατεβάζοντες πληρώνουν κατά μέσο όρο 90 ευρώ το χρόνο για αγορές δίσκων ενώ οι “καθαροί” απλά δεν πολυασχολούνται με τη μουσική και επενδύουν κατά μέσο όρο ελάχιστα ευρώ.
Εψαξα και βρήκα και άλλο παρεμφερές άρθρο σε ένα blog στο internet.
Στη συνέχεια βρήκα ένα σωρό άλλες έρευνες που μπορείτε και σεις να τις ανακαλύψετε σχετικά εύκολα.
Κοινός παρονομαστής: Μήπως η “πειρατεία” είναι η εύκολη μάγισσα που κυνηγάμε?

Εχω κάνει και ‘γω πολλές έρευνες. Εχω κατασταλάξει πως όποιος “γουστάρει” να ανακαλύψει καινούργια ακούσματα και ψάχνει με μανία, εμείς τον λέμε “πειρατή”, κι όποιος αδιαφορεί για τη μουσική και ψάχνει άλλα πράγματα (πχ. τσόντες) θεωρείται “νόμιμος”.
Δεν βλέπουμε το προφανές:
Ο “πειρατής” επι τέλους βρήκε τρόπο να παρακάμψει τα στημένα playlists των ραδιοφώνων και τις πανάκριβες άχρηστες βιτρίνες με τα “σουξέ” της συμφοράς.

Επι τέλους βρήκε τρόπο να ΨΑΞΕΙ. Να επιλέξει, …..και γιατί όχι, να αγοράσει αν κάτι αξίζει πραγματικά.

Μέχρι τώρα θεωρούσα το κυνήγι της “πειρατείας” στενοκεφαλιά, σιγά-σιγά θα αναθεωρήσω και θα αρχίσω να πιστεύω πως είναι ύποπτο. Κάτι σαν το κυνήγι της “τρομοκρατίας”.
Ολοι ξέρουμε ποιόν βολεύει η διατήρηση του φόβου της τρομοκρατίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Εδώ στο θέμα μας, ποιόν άραγε βολεύει η διόγκωση του “δήθεν” προβλήματος της πειρατείας?
Τους δημιουργούς? Δεν νομίζω.
Τις δισκογραφικές? Μάλλον.

Δημιουργοί δεν θα πάψουν να υπάρχουν όσο υπάρχουν άνθρωποι. Υπήρχαν και πριν τις δισκογραφικές. Οι γνήσιοι δημιουργοί δεν έχουν να φοβούνται τίποτε!!!

Οι δισκογραφικές έκαναν τον κύκλο τους και το ξέρουν. Σε πολλές περιπτώσεις βοήθησαν, δεν θέλω να είμαι άδικος. Και βοήθησαν ΠΟΛΥ την προώθηση αξιόλογης μουσικής.
Ομως η κρίση χτύπησε την πόρτα τους. Και άρχισε η συρρίκνωση και η γκρίνια.
Ψάχνουν απεγνωσμένα τρόπους να τα πάρουν από αλλού. Από που?
Από χαράτσια που μεθοδεύουν.
Και ρωτάω και ξαναρωτάω μέχρι να πάρω απάντηση. Πώς θα μοιράσουν τα ποσά αυτά στους καημένους τους δημιουργούς?
Μέχρι σήμερα (υποτίθεται) πως κάτι ψίχουλα τα δίνουν βάσει πωλήσεων. Αυτό έχει κάποια ψιλοστοιχεία διαφάνειας.
Το χαράτσι (είτε από ποινές, είτε από επιβάρυνση άγραφων cds, είτε από τους συνδρομητες των ISPs, είτε από τις κινητές τηλεφωνίες) πώς θα το μοιράζουν?

[...]

Η συνέχεια στο musicunites.gr.

Πόσο αστείο είναι να κλείνεις τις πόρτες σε ανθρώπους χωρίς ουσιαστικό λόγο…
Φόβοι και ανασφάλειες να κυριαρχούν σε σχέσεις που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο είχαν βρει την ισορροπία τους.
Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζες.

Μέχρι που μια μέρα έρχεσαι αντιμέτωπος μαζί τους και δεν έχεις καμιά επιλογή εκτός από το να αποδεχτείς το «αυτονόητο».
Που δεν είναι, αλλά ας το βαφτίσουμε έτσι για να ξεγελάμε την ωριμότητά μας.
Χωρίς να μπορείς να αντιδράσεις, να ρωτήσεις γιατί. Όχι γιατί δεν έχει νόημα. Όλα έχουν τη σημασία τους.
Απλά γιατί παγώνεις και δεν ξέρεις πως να χειριστείς τη ψυχή τη δική σου, αλλά και του άλλου. Χωρίς να αφήσεις σημάδια και γκρίζο χρώμα στις αναμνήσεις.
Αναμνήσεις, που τελικά διαπιστώνεις πως δεν ήταν αμοιβαία όμορφες, σημαντικές.
Όπως ούτε κι εσύ.

Ναι, θα ήθελα να μπορώ να μιλήσω, να πω πράγματα και να ρωτήσω.
Όμως κάποια πράγματα πρέπει να λέγονται χωρίς να ρωτάς.
Αν ποτέ δεν ειπωθούν, θα συνεχίσουν να υπάρχουν.
Εκεί, στο πουθενά σου. Να σε ταλανίζουν.
Για όσο.

Πορεύεσαι με ό,τι έχεις, ακόμα και αν αυτό που έχεις δεν είναι αυτό που αληθινά θες και έχεις ανάγκη, ελπίζοντας μια άλλη πόρτα να ανοίξει και πίσω της θα κρύβει ένα δώρο γενεθλίων που όλη τη ζωή σου λαχταρούσες σιωπηλά, ίσως και χωρίς επίγνωση.
Χρόνια πολλά…

Door’s closed. Νο?