Ένας από τους λόγους που λατρεύω το Internet είναι γι αυτό το άμεσο που σου προσφέρει με τους καλλιτέχνες που αγαπάς. Κι αυτούς που θα αγαπήσεις στο μέλλον.
Αυτό το contact που προκύπτει μέσα από τα social media και τα μουσικά sites είναι αυτό που έλλειπε από τη σχέση μου με τη μουσική τα χρόνια πριν το Internet, αν και 12 χρόνια μετά, έχω την αίσθηση πως δεν υπήρξε ποτέ αυτή η εποχή.

Κάπως έτσι γνώρισα και τους Fire On Dawson.
Ένα συγκρότημα από τη Γερμανία, αλλά πολυεθνικής και πολυφυλετικής φύσεως μιας και η καταγωγή των μελών είναι από Ινδία, Χιλή και φυσικά τη Γερμανία.
Αν και υπάρχει από το 2005, πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το debut album του με τίτλο «Prognative». Ευφυής τίτλος που αυτοπροσδιορίζει τη μουσική οντότητα της μπάντας. Progressive. Alternative. Rock.
Μεστές μελωδίες, νευρικές κιθάρες, δυνατά φωνητικά και εναλλαγή ύφους, κρατούν το ενδιαφέρον σου καθ’ όλη τη διάρκεια αυτού του δεμένου album.
Αν ήχος τους θα σου θυμήσει κάτι από Korn, Seether, Incubus, Staind, κλπ. ίσως να μην είναι και τόσο τυχαίο μιας και ο ίδιος άνθρωπος έκανε το mastering κι αυτός δεν είναι άλλος από τον Stephen Marsh.
Αλλά αυτό που, αυθόρμητα, σκέφτηκα με το που τους άκουσα ήταν οι Metallica. Για μια στιγμή και τους Pearl Jam. Σε κάποια σημεία η ομοιότητα είναι αρκετά εμφανής, χωρίς να καταντά γελοία.

Ένα πολύ μεγάλο συν τους είναι ότι δίνουν δωρεάν το album τους για να το ακούσεις και να το κατεβάσεις, αν θες.

Το τραγούδι που, όλο το καλοκαίρι, όποτε περνά από τον player μου, παίζει στο repeat είναι το «Won By One» και τα ηχεία μου, παρ’ όλη την ένταση, δεν έχουν δυσανασχετήσει ακόμα.
Ελπίζω το ίδιο να ισχύει και για τους γείτονες…

Και απόψε μου κάνει παρέα το «Stuck In Infinity» με τέρμα την ένταση, στην προσπάθειά μου να καλύψω τις μουσικές επιλογές του Πόντιου γείτονα που έχει μερακλώσει.

http://www.fireondawson.com

http://www.myspace.com/fireondawson

http://www.last.fm/music/Fire+On+Dawson

http://www.facebook.com/fireondawson

http://twitter.com/fireondawson

http://www.youtube.com/user/fireondawson

Καλή ακρόαση!

Μεταξύ άλλων, η Βαλτιμόρη των Ην. Πολιτειών είναι γνωστή διότι εκεί κείτεται ο πρίγκιπας της μακάβριας ποίησης και συγγραφής, Edgar Allan Poe.
Δεν θα σας μιλήσω γι αυτόν όμως σε τούτο εδώ το post, αλλά για ένα συγκρότημα που η καταγωγή του είναι η ίδια.
Οι Mayan Factor είναι μια μπάντα που με μόλις 2 albums στο ενεργητικό της [In Lake 'ch (2003) και 44 (2005)], όχι μόνο αποσπά την προσοχή σου, αλλά κερδίζει επάξια τον σεβασμό σου σαν ακροατή.
Μπορεί να μην ταυτιστείς με το σύνολο των ήχων και του ύφους που υιοθετούν από τραγούδι σε τραγούδι και από το ένα album στο άλλο, αλλά το σίγουρο είναι πως θα εκτιμήσεις την αρτιότητά τους, και θα αναγνωρίσεις τη λαχτάρα τους να σε εκπλήξουν, να σου προκαλέσουν θαυμασμό και περιέργεια για τη συνέχεια.
Με δύο albums μόνο υπηρέτησαν με θέρμη την Progressive/Alternative/Indie Rock, όσο άλλοι δεν το έκαναν με ολάκερη δισκογραφία.
Κρίμα που έχουν περάσει πέντε χρόνια χωρίς μουσικά ίχνη τους.

Το τραγούδι που επέλεξα για να σας τους παρουσιάσω λέγεται «Warflower» που μιλά για τη ματαιότητα και την σκληρή πραγματικότητα του πολέμου και των ανθρώπων που διψούν για αίμα, και αν είσαι fan του είδους, σου εγγυώμαι πως θα είναι ο νέος σου έρωτας, κι ας είναι από ένα album που στην πλάτη του έχει εφτά ολόκληρα χρόνια.

[...]
Hate seems always following
Can’t tell if I should just run or hide
Some people hold onto their misery
A token of their lives
Painted faces, warlike, they march on
Feel the end near, blinding and screaming
For blood they’d do anything.
[...]

http://www.myspace.com/themayanfactor

Tune your Heart to the Heart of The Mayan Factor

Η άνοιξη είχε μπει για τα καλά. Αν και ένιωθε χαρά και ανακούφιση που οι ηλιόλουστες μέρες θα μείωναν τις αφορμές για θλιμένες στιγμές, αυτός ο καιρός της θύμιζε κάτι μοναδικό. Εκείνον.

Δεν ήθελε και δεν μπορούσε να τον βγάλει από τη σκέψη της. Η ανακούφιση που αισθανόταν από τις αναμνήσεις τους ήταν ικανές να την κάνουν να χαμογελά και να νιώθει, για ώρα, ευτυχισμένη. Της έλειπε πολύ αυτό. Όπως κι εκείνος. Πάει τόσος καιρός από τότε που άγγιξε τελευταία φορά τα χαμογελαστά του χείλη.
Τα πρόσωπά τους έλαμπαν όταν μοιραζόντουσαν τις στιγμές του ερωτά τους σα να ‘ταν η τελευταία τους φορά. Κάθε στιγμή τους ήταν σαν πρώτη και τελευταία φορά.

Φοβόταν μήπως η εικόνα του ξεθωριάσει με τον καιρό και χάσει αυτό που της είχε απομείνει από εκείνον να θυμάται.
Όλα γύρω της, όμως, ήταν εκεί για να πυροδοτούν τη θύμησή του. Ήχοι, μυρωδιές κι αισθήσεις, όλα ικανά να δημιουργούν την ψευδαίσθηση της ύπαρξής του. Ικανά να την παγιδεύσουν μεταξύ του πουθενά και του τίποτα. Στην αγκαλιά του.
Το συναίσθημα του απεγνωσμένου πάθους αυτού του έρωτα κανένας χρόνος δεν θα του αλλάξει χρώμα. Η έλλειψη βουβή και η απώλεια σκληρή.
Το σώμα, όμως, δεν ξεχνά ποτέ.
Ποτέ εκείνον.

Brendan Perry – Medusa

When all you have left are your memories
And diamonds and pearls for company
I’ll be sailing to St. Lucia on the ocean breeze
With the moon and my scars for company

Κάποιες αναμνήσεις τελικά είναι πιο δυνατές από όσο θα περιμέναμε και ο χρόνος δεν τις αγγίζει…
Απλά ζουν μέσα μας και κάθε που ξυπνάνε, αγκαλιάζουν την ψυχή μας με νοσταλγία.
Και μετά πάλι χάνονται στο όμορφα σμιλευμένο κουτάκι τους, εκεί που όλες αυτές οι μαγικές στιγμές έχουν αποκτήσει τη δική τους μοναδική αξία. Για εμάς και μόνον εμάς.
Μπορεί να ξεχνάμε τα πρόσωπα, αλλά τα συναισθήματα που νιώσαμε γι αυτά, ποτέ…
Γιατί έτσι είναι η φτιασιά του ανθρώπινου νου, να θυμάται ό,τι έχει ζήσει μέσα από ό,τι έχει νιώσει.
Τελικά, αυτό είμαστε. Ό,τι έχουμε νιώσει και ό,τι έχουμε κάνει τους άλλους να νιώσουν.

Σπουδαίο πράγμα να μπορείς να προκαλείς συναισθήματα στους ανθρώπους γύρω σου, να τους αγγίζεις με τις ομρφιές σου, αλλά και με τις σκοτεινές πτυχές του εαυτού σου.
Να συναντάς τον έρωτα και να τον αφήνεις να σε λιώνει κι εσύ να απολαμβάνεις κάθε σταγόνα του μυαλού σου που κυλά για χάρη του.
Να γνωρίζεις το βάθος της καρδιάς σου, τη δύναμη του μυαλού σου, τις αντοχές σου, τις ανάγκες σου, τον μοναδικό εαυτό σου που ξεπηδά μέσα από κάθε καινούρια εμπειρία.
In other words… Να ζεις. Για να δημιουργείς καινούριες αναμνήσεις γι αυτό το όμορφο κουτάκι που τόσο αχόρταγα θα τις κλείνει μέσα του μέχρι να έρθει πάλι η ώρα που θα ανοίξει για να σου χαρίσει μία, με αφορμή μιας μυρωδιάς, ενός ήχου, ενός αγαπημένου τραγουδιού…

Πριν από λίγη ώρα είδα μια εδοποίηση στα e-mails μου πως ο Άρης Διαμαντής ανέβασε στο profile του ένα νέο τραγούδι.
Πήγα να το ακούσω, εντελώς αυθόρμητα και χωρίς να σκεφτώ απολύτως τίποτα. Και αυτό ήταν.
Με το που το τραγούδι «Μείνε μαζί μου» ξεκίνησε, ένα ρίγος με διαπέρασε. Τί μελωδία ήταν αυτή…;
Μια κιθάρα, στην εισαγωγή, ανατριχιαστική. Συνεχίζει συνοδεύοντας την ιδιαίτερη φωνή του και προκαλόντας για ακόμη μια φορά την έκπληξή μου, μονολογόντας: «Α ρε Άρη… Μ’ έκανες κι ανατρίχιασα ξανά…»
Γιατί ο Άρης και ξέρει και μπορεί να το κάνει καλά. Και είμαι σίγουρη πως στο μέλλον θα το κάνει ακόμη καλύτερα.
Γι αυτό… Keep in touch with him!