Είναι τόσο μαγική η σχέση που έχουμε με τους ήχους…
Από ένα απλό χτύπημα των δάχτυλων που προσδίδουν ένα ρυθμό, μέχρι μια μελαγχολική, αισθαντική φωνή που μπορεί να γεμίσει το μυαλό σου με χιλιάδες εικόνες και να πλημμυρίσει την καρδιά σου με τόσα συναισθήματα που μόνο ο έρωτας θα μπορούσε να το κάνει…
Ερωτική η σχέση μας με τη μουσική…

Και όταν ακούς τραγούδια σαν το «Oh Darling», των πολύ νέων και άγνωστων ακόμα, Heaven’s Heathens, δεν μπορείς παρά να τα αφήσεις να σε παρασύρουν όπου αυτά θέλουν.
Στη γλυκόπικρη μελαγχολική τους αγκαλιά…

Ένα ακουστικό, μελαγχολικό ροκ τραγούδι για τις αγάπες που χάνονται, αφήνοντας πίσω πόνο…
Άψογη η κιθάρα του Steve Lightfoot, μελωδία που σου μένει, και στα drums ο Darren Malley, ο οποίος έχει τη φήμη ενός από τους καλύτερους drummers της Λονδρέζικης μουσικής σκηνής.
Η ιδιαίτερη φωνή του Dharshika Ariyadasa σου μένει αξέχαστη. Σε στοιχειώνει, σε κάνει να ερωτεύεσαι…
Βαθιά χροιά, φωνή γεμάτη πάθος που σμιλεύει στην ψυχή σου όλα όσα οι στίχοι λένε…

Δεν πρόλαβα ούτε 1 μόλις λεπτό να ακούσω από αυτό το τραγούδι και όλα άλλαξαν.
Ένα ακόμα αδιάφορο, μουντό, βαρετό πρωινό παίρνει το πιο μελωδικό του χρώμα από ένα τραγούδι…
Δεν σταμάτησα να το σκέφτομαι μέχρι να επιστρέψω σπίτι και περίμενα πως και πως τη στιγμή που θα το ξανακούσω. Να ακούσω αυτήν την φωνή…

Και αν θέλετε λίγο ακόμα, γευτείτε τα «In The Morning Light» και «All I Know»…

Band’s myspace
Band’s site

«Heaven’s Heathens – Oh Darling»

Darling
I once believed in us, picture perfect
And maybe, when you were lonely
I was able to make you smile

Oh darling
Maybe now you’ll understand
Why I cried, when I, stood beneath your light
No more a child was I

Oh darling
Maybe now the world will stop
Trying to bleed two lovers so they’d learn
I know, I know, we learned
I know, I know, know

And I believed
Maybe once we were meant to be
Nothing less than a mystery
For all to see, untouched

Oh darling
Life is nothing but just misery
Holding on to our hearts we seethe
With lust and jealousy

Oh darling
Maybe now the world will stop
Trying to break two lovers so they’d burn
I know, I know, we burned
I know, I know, know

And I believed
Maybe once we were meant to be
Nothing less than a mystery
For all to see, untouched

And I believed
Maybe once we were meant to be
Nothing less than a mystery
For all to see, untouched

And I believe yeah
Baby now I destroyed destiny
Nothing left for my eyes to see
I still believed, I believed

Μεγαλώνοντας, δυστυχώς, συνειδητοποίησα πως όταν εκφράζεις τον εαυτό σου με όποιον τρόπο, γίνεσαι ευάλωτος. Ειδικά αν για μια ζωή ήσουν ένας αυθόρμητος άνθρωπος με ανησυχίες και μια μεγάλη ανάγκη εξωτερίκευσης συναισθημάτων και σκέψεων.

Το κόστος του να εκφράζεσαι, καμιά φορά, είναι μεγάλο. Δεν ξέρεις από που μπορεί να εμφανιστεί η απογοήτευση και πόσο μεγάλη θα είναι. Και κάθεσαι εκεί μπροστά της, ανυπεράσπιστος να την κοιτάζεις, να γεμίζεις ένα σωρό «γιατί» αναλογιζόμενος πως θα καταφέρεις να αλλάξεις τον εαυτό σου.
Να γίνεις απόμακρος. Να πνίξεις την ανάγκη για επικοινωνία και έκφραση. Να γίνεις κάποιος άλλος.
Για να προστατεύσεις ό,τι έχει απομείνει. Ναι. Ό,τι έχει απομείνει.

Γιατί με το πέρασμα του χρόνου έχεις θανατώσει ένα μέρος αυτού του εαυτού σου. Άμυνα σε ό,τι παρέσυρε όποιος προσπάθησε να σε διαλύσει.
Γιατί αυτός απλά έκανε ό,τι κάνει συνήθως. Ίσως ό,τι του έμαθαν να κάνει.

Κι εσύ… Αν δεν έχεις μάθει να αμύνεσαι, σωπαίνεις…

Σ’ ένα κλάμα βουβό, σ’ ένα δάκρυ που κυλάει
Με χρώματα πολλά που θα ‘ναι όλα μαύρα
Εκεί θα ζωγραφίσω ό,τι με πονάει
Και δίχως να το καταλάβεις, θα ‘χω γίνει αύρα

Δεν έχω στεναχωρηθεί πιο πολύ για τη διάλυση ενός συγκροτήματος όσο αυτής των Madrugada…
Ευτυχώς όμως θα έχουμε, τουλάχιστον την φωνή του Sivert στο εξής…

Έτσι λοιπόν, ο Sivert Høyem μαζί με τον Cato ‘Salsa’ Thomassen (κιθαρίστας των Madrugada) συμμετέχουν ως The Hyler Twins με ένα τραγούδι στη διπλή συλλογή «St. Thomas: Walk With Me» που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες προς τιμή του Νορβηγού St. Thomas, με διασκευές από Νορβηγούς καλλιτέχνες, που έφυγε από  τη ζωή μόλις στα 31 του πέρσι τον Σεπτέμβρη.

Ένα τραγούδι πολύ γλυκό και χαρούμενο σε χαλαρούς ρυθμούς Country.
Μόλις έβαλα να το ακούσω φοβόμουν μήπως με απογοητεύσει, τελικά όχι μόνο δεν το έκανε, αλλά έχει παίξει πάρα πολλές φορές μέχρι τώρα.

«The Hyler Twins – The Cool Song»

Μια από τις φωνές που θαυμάζω είναι αυτή του ταλαντούχου Mikael Åkerfeldt.
Στην τελευταία δουλειά των Opeth, «Watershed» (special edition), υπάρχει μια διασκευή της Marie Fredriksson (τραγουδίστρια των Roxette).
Ήταν έτσι κι αλλιώς υπέροχο τραγούδι και ο Mikael το απογείωσε με την τόσο μελωδική φωνή του.
Με την ίδια ευκολία που τον ακούς να ερμηνεύει το «Den Ständiga Resan», τον ακούς να βγάζει τα βαριά brutal φωνητικά του «When» που εναλλάσσονται με καθαρά με έναν μοναδικό τρόπο.

Οι δε στίχοι του είναι ένα ποίημα…
Στα Σουηδικά τραγουδισμένο, αλλά μάλλον δεν είναι ενοχλητικό για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με γλώσσες ασυνήθιστες για εμάς.

«Opeth – Den Ständiga Resan»

Η μετάφραση:

The Perpetual Journey

When I think of the perpetual journey through life
When it always feels like autumn
The wind moves slowly to the north
And the flowers die
Rain falls in my dreams

I must travel again and search for comfort
I must search again for the voice of tenderness
I must travel again to next autumn
The perpetual journey to next autumn

When I wander on the stony road through life
When it felt like I carried a sorrow
Then the sun hides slowly in the clouds
and [indisinct] goodbye
Soon the snow falls in my dreams

I must travel again and search for comfort
I must search again for the voice of tenderness
I must travel again to next autumn
The perpetual journey to next autumn
Oooo the perpetual journey to next autumn

Η πρωτότυπη εκδοχή:

«Marie Fredriksson – Den Ständiga Resan»