Εσωστρέφεια, χρόνος και ενέργεια

the_time_traveler_by_xetobyteΣυχνά κάνω αναφορές στο χρόνο και την ενέργεια και πόση αξία έχουν για εμένα ως εσωστρεφές άτομο.
Η αξία τους, θα έλεγα, είναι αντικειμενική, ωστόσο, η διαχείρισή τους όχι.

Μεγαλώνοντας και συνειδητοποιώντας ότι μέρος της συμπεριφοράς μου είναι καθορισμένο από τη φυσική μου τάση στην εσωστρέφεια -να αναφέρω ότι η εσωστρέφεια δεν είναι συνώνυμο της αντικοινωνικότητας, της ντροπαλότητας, του κοινωνικού άγχους, όμως μπορούν να συνυπάρχουν, ακριβώς όπως και σε ένα εξωστρεφές άτομο- διαπίστωσα ότι οι κανόνες που διέπουν τις προσωπικές μου σχέσεις γίνονται όλο και πιο αυστηροί.
Φυσικά, δεν προέκυψε τυχαία, αλλά μετά από εμπειρίες που με οδήγησαν στην επανεξέταση σχέσεων, πάσης φύσεως, και επανεκτίμησης της ποιότητάς τους, της αξίας τους και της σημασίας τους σύμφωνα με τις νέες ανάγκες μου και τις νεοαποκτηθείς αξίες μου που αφορούν στις ανθρώπινες σχέσεις και τον τρόπο που επιθυμώ να διαμορφώσω το περιβάλλον μου.
Οι άνθρωποι αλλάζουν, εμείς και οι άλλοι· όλοι.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αλλάζει ο τρόπος που βλέπουμε ο ένας τον άλλον. Καθημερινά, όλοι μας κρινόμαστε και κρίνουμε και αυτό δεν είναι κακό (το λέω για όσους φοβούνται τη λέξη «Κρίνω»).
Αυτή η σπουδαία ικανότητα του ανθρώπινου εγκεφάλου είναι πολύτιμη: Σκέφτομαι > Κρίνω > Επιλέγω.

Όταν, λοιπόν, έρχεται η στιγμή αυτής της διαδικασίας -συνήθως μετά από ένα γεγονός που έχει προκαλέσει σημαντικό προβληματισμό- τίθεται το εξής ερώτημα:
Αξίζει να αφιερώσω το χρόνο μου και την ενέργειά μου στον Χ άνθρωπο;

Με άλλα λόγια:
• Είναι αυτός ο άνθρωπος κατάλληλος για να αποτελεί μέρος του περιβάλλοντός μου;
• Πληροί τις προδιαγραφές που εγώ έχω ορίσει για το πως θέλω να είναι αυτό το περιβάλλον;
• Είμαι σε θέση να ανταπεξέλθω φυσικά και αβίαστα στις απαιτήσεις μιας συσχέτισης μαζί του;

Και έτσι ξεκινάει η διαδικασία της αναθεώρησης και του ξεκαθαρίσματος με σκοπό ενός υγιούς προσωπικού περιβάλλοντος που θα απαρτίζεται από ανθρώπους που δεν θα εξαντλούν την πολύτιμη ενέργειά μου και δεν θα σπαταλούν άσκοπα τον πολύτιμο χρόνο μου προς όφελός τους.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα -είναι και σκοπός ταυτόχρονα- να διατηρώ, ως επί το πλείστον, ειλικρινείς σχέσεις στη ζωή μου· σχέσεις που δεν θα ευδοκιμούσαν χωρίς αμοιβαιότητα και ισορροπία.

Αν το καλοσκεφτείτε, όλοι το κάνουν αυτό σε κάποιο βαθμό· είναι μία διαδικασία ασυνείδητη και συνήθως δύσκολο να την παραδεχτεί κάποιος από φόβο να μην τον χαρακτηρίσουν σνομπ.
Νομίζω ότι η, ζωτικής σημασίας, εξυγίανση της προσωπικής μας ζωής δεν χρειάζεται τέτοιου είδους ταμπέλες.
Κρατάμε μακριά ό,τι δεν λειτουργεί σωστά για εμάς δίχως φόβο και αναστολές. 🙂

Fatal Error.

My Mind(S)hell [Universe edition]

Νιώθεις το Σύμπαν μέσα σου.
Το Χρόνο που έφθειρε την ανθρωπότητα, την κάθε επιλογή του ανύπαρκτου Όλου, της ιστορίας των πάντων.
Κάθε προσπάθεια ανθρώπινη που οδήγησε στο Τέλος, στη συγχρονικότητα της ανυπαρξίας.
Συγκλίσεις ασυνείδητου συλλέγουν τα οράματα τούτης της ψυχής που αέναα στρυφογυρίζει γύρω από τον ίδιο άξονα επαναλαμβάνοντας τα ίδια λάθη δίχως ίχνος ωριμότητας.

Χαροπαλεύει το Σύμπαν μέσα σου ουρλιάζοντας την Αλλαγή που δεν θες να αποδεχτείς, μια Αλλαγή της δυστυχίας του Όλου μα και του Ενός.
Ο Νους ισορροπεί στο ασταθές, στο άπειρο, στο πουθενά νικώντας κάθε φυσικό νόμο. Ο Θεός του Καινού θα γίνει ο Θεός του Κενού, μα όχι του Ικανού.
Η Έπαρση σαγηνεύει τους ανήμπορους, τους ανυπεράσπιστους, τους ανίκανους, τους άνοες, τους ΑΝ-.

Το Μήλο της Έριδος ήταν κόκκινο· η Παγκόσμια Επανάσταση του έδωσε το χρώμα της, μετά από ανθρώπινους αιώνες, μόνο μια άχρονη στιγμή του Όλου χρειάστηκε για να γίνουν όλα κόκκινα.
Μετά το κόκκινο, το λευκό και έπειτα τίποτα. Το Σύμπαν που κάποτε ένιωθες μέσα σου, που σπαρταρούσε, πέθανε. Έγινε ΑΝ-. Κι εσύ μαζί του.

< Fatal Error. An Error Has Been Encountered That Has Prevented Setup from Continuing. >

*** Please reinstall your Mind.

Φεβρουάριος 2015

 

Ξερολάκας ο Επικίνδυνος

«Ξερολάκας ο Επικίνδυνος» (ξερόλας + μαλ@κας)

«Ξερολάκας ο Επικίνδυνος» (ξερόλας + μαλ@κας)

Είναι αυτό το είδος του ανθρώπου που θα ευχόσουν να μην αναπαράχθει για να σωθεί η ανθρωπότητα.
Η εμμονή τους σε αυτό που κατέχουν ή νομίζουν ότι κατέχουν, ως μία και πάσα αλήθεια, είναι το βασικό χαρακτηριστικό τους· αυτό που τους κάνει αντιπαθείς -περιέργως, ταυτόχρονα και συμπαθείς σε κάποιους άλλους- και, υπό συνθήκες, επικίνδυνους.
Έχουν την έμφυτη τάση να είναι υπερόπτες, αν και μερικοί του είδους κάνουν φιλότιμες προσπάθειες για να μη γίνει αντιληπτή η υπεροψία τους ώστε να κερδίσουν ακόλουθους που θα τους χειροκροτούν, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη τους ή ακόμα και γοητεύοντάς τους· φυσικά, ποτέ δεν θα παραδεχτούν ότι αυτή είναι η μέθοδός τους.

Είναι κάτι που γίνεται αντιληπτό σχετικά γρήγορα, αν δεν έχεις IQ υπό του 0 ή δεν έχεις -ατυχώς- αναπτύξει ήδη συναισθήματα συμπάθειας για το άτομό τους οπότε και θα πάρει χρόνο να γίνει αντιληπτό, αν ποτέ γίνει.
Αν δεν τα καταφέρουν, γίνονται επιθετικοί, αγενείς, εύθικτοι -ο βαθμός εξαρτάται από την αυτοπεποίθηση και την ικανότητα αυτοελέγχου- και μπαίνουν στη διαδικασία να σε προσβάλλουν έμμεσα ή άμεσα (προσωπικές επιθέσεις, παθητική επιθετικότητα, κλπ) και γενικά έχουν την τάση και την επιθυμία να σε ακυρώσουν ως προσωπικότητα (invalidation) με τρόπους που δεν είναι πάντα αντιληπτοί από όλους, ειδικά από αυτούς που τάσσονται στο πλευρό τους (αυτή είναι μια κατηγορία ανθρώπων που αξίζει ανάλυσης), δηλαδή τον πολύτιμο στρατό τους· κατά μία έννοια αυτοί είναι οι «χρήσιμοι ηλίθιοι».
Αρκετοί από αυτούς αυτοχαρακτηρίζονται υπερασπιστές του Δημοκρατικού ιδεώδους. Κάτι που όσο τους γνωρίζεις αντιλαμβάνεσαι πως όχι μόνο δεν ισχύει, αλλά αυτό λειτουργεί ως άλλοθι για να καλύψουν τον φασιστάκο που κρύβουν μέσα τους.

Κι εκεί ξεκινά η παρατήρηση του φαύλου κύκλου των αντιφάσεων σε θέσεις, απόψεις και πράξεις.
Συνήθως είναι το είδος του ανθρώπου που μπορεί να σε βγάλει εκτός εαυτού σε χρόνο 0 αν έχεις στοιχειώδη λογική διότι φροντίζει να καταπατά -εσκεμμένα συνήθως ως μέρος τακτικής- όλους τους κανόνες της λογικής και καθιστά αδύνατο τον όποιο εποικοδομητικό διάλογο. Η επικοινωνία γίνεται ανέφικτη.
Τους συναντάς παντού, αλλά έχουν μία ισχυρή τάση να εισχωρούν σε ομάδες με ανθρωπους με κοινά ενδιαφέροντα γιατί είναι ο σίγουρος τρόπος να αναπτύξουν αυτοπεποίθηση μιας και θα κινούνται σε χώρο που γνωρίζουν καλά το αντικείμενό του επιδεικνύοντας τη γνώση που κατέχουν ή που νομίζουν ότι κατέχουν. Έτσι, από τη μία γίνονται δημοφιλείς και από την άλλη καλύπτονται τα ισχυρά συναισθήματα ανεπάρκειας που τους χαρακτηρίζουν.
Ένα ακόμα χαρακτηριστικό αρκετών του είδους είναι η έλλειψη humor και η αδυναμία να γελάσουν ειλικρινώς, ειδικά αν κάποιος άλλος της ομάδας/παρέας κλπ έχει τραβήξει την προσοχή με το έξυπνο humor του διότι αναπτύσσεται ανταγωνισμός. Είναι πολύ πιθανό να τον βάλουν σε μία νοητή λίστα των ανθρώπων που αντιπαθούν και μελλοντικά να μη χάνουν την ευκαιρία να τον πολεμήσουν. Όπως ακριβώς κάνουν με όσους δεν επιθυμούν να γίνουν ακόλουθοί τους. Αυτοί που θα αρνηθούν να υπακούσουν στις εντολές ή τις επιθυμίες τους θα υποστούν την κατακραυγή τους που συνήθως έχει κοινωνικό αντίκτυπο, είτε πρόκειται για την μικρή κοινωνία στην οποία ζουν, είτε για την online κοινωνία στην οποία κινούνται αμφότεροι.

Ο ηθικός διασυρμός του εχθρού είναι η αγαπημένη τους μέθοδος, συχνά προσποιούμενοι το θύμα και τον αδικημένο, ωστόσο υπάρχουν κι αυτοί που πραγματικά πιστεύουν ότι είναι θύματα και αδικημένοι όταν δεν έχει ικανοποιηθεί ή όταν έχει πληγωθεί ο εγωισμός τους. Η επιθυμία εκδίκησης είναι ισχυρή και συχνά διανθίζεται από ηθική. Ποιός θα μπορούσε να τα βάλει με ένα ηθικό επιχείρημα, ακόμα και γελοιωδώς παράλογο, ειδικά όταν έχει ένα στρατό χρήσιμων ηλίθιων να το υπερασπίζονται και να το χειροκροτούν; Σίγουρα όχι πολλοί.
Το πιο δυσάρεστο κομμάτι, όσον αφορά σε μία τέτοια συναναστροφή, είναι στην περίπτωση που έχεις αναπτύξει προσωπική σχέση μαζί τους. Όλα τα παραπάνω αποκτούν προσωπική χροιά. Είναι παραπάνω από πιθανό να έχουν κτητικά συναισθήματα, ακόμα και αν δεν το παραδέχονται, διότι μπορεί να είναι μία μη κοινωνικά αποδεκτή συμπεριφορά και στο παρελθόν να έμαθαν να το κρύβουν.

Κάθε προσπάθεια απεγκλωβισμού του θύματός τους τούς προκαλεί μεγαλύτερα συναισθήματα ανεπάρκειας και αυτά τους οδηγούν στην προσπάθεια να ανακαλύψουν τρόπους παγίδευσης.

Τα πιο εύκολα θύματα γι αυτούς είναι οι συναισθηματικά ευάλωτοι/αδύναμοι άνθρωποι γιατί είναι οι πιο εύκολα διαχειρίσημοι και όσο πιο μόνοι/απομονωμένοι είναι, τόσο πιο εύκολο να πέσουν στον ιστό τους.

Αν παρατηρήσει κανείς τους cult leaders και τα θύματα των cults θα δει ακριβώς αυτά τα patterns.
Ο Ξερολάκας ο Επικίνδυνος είναι πολύ πιθανό να πάσχει από μία ή και παραπάνω διαταραχές προσωπικότητας, πχ Ναρκισσιστική Διαταραχή Προσωπικότητας.
Ο προβληματισμός μου ανέκαθεν ήταν ο εξής:

Πώς αντιμετωπίζεται ένας τέτοιος άνθρωπος; Ως ψυχικά ασθενής ή ως ενοχλητικός μαλάκας; Να δείξεις κατανόηση και ενσυναίσθηση, να τον αγνοήσεις ή να προσπαθήσεις να προστατεύσεις και άλλους ανθρώπους από αυτόν; Τί είναι λογικό, ηθικό, σωστό;

Ό,τι μας δίνει ζωή…

20130913-150358.jpgΑυτά που ο θυμός με έκανε να σκοτώσω μέσα μου και τώρα μετανιώνω, ψάχνω τρόπο να βρω να φέρω πίσω… Τον τρόπο να κρατήσω ζωντανή την ανάμνησή σου ψάχνω στην ψυχή μου.
Κι αν οι στιγμές μας μοιάζουν πια σαν απλησίαστη ανάγκη, απλώνω τις σκέψεις μου να φτάσουν τις δικές σου. Δεν μπορεί, κάπου θα συναντηθούν ξανά, κάπου εκεί στα όμορφα που συναντιόμασταν παλιά, εκεί που χτίζαμε όμορφες εικόνες από το μέλλον και που θα κάναμε τα πάντα να μη γίνει παρελθόν. Θυμάσαι…;

Όπου κι αν είμαι, είσαι. Εκεί, εδώ, παντού. Πάντα. Κι ας είσαι η άνοιξή μου, κι ας πλησιάζει το φθινόπωρο, κι ας βρέχει απόψε.
Μόνο αυτήν την αγκαλιά μη χάσουμε…
Ας αφήσουμε ζωντανό ό,τι μας κρατά ζωντανούς. Ξέρουμε καλά και οι δυο μας πως η αυτοκαταστροφική μας φύση μπορεί να θανατώσει ό,τι αγαπήσαμε και ό,τι μας δίνει ζωή.

 

Riverside – We Got Used To Us
When I scroll back through our recent days
Try to understand how we could forget
We made a promise to one another
that nothing would ever break what we had
Now we never talk when we fall apart
We never talk when we fall apart

We pretend we're OK, surrounding ourselves
with one-way friendships and so-called friends

I know we got used to new us,
and I don't want to be there
I don't want to be there where we are
I know we got used to new life,
and I don't want to be there
No, I don't want to be there where we are

Silence fallen between
All the doors are locked,
all the words unsaid,
and we're still afraid of time
Started to keep ourselves
at a distance that we could control
Not too close
Not too far
Now we never talk when we fall apart
We just never talk when we fall apart
We pretend we're OK by filling up our inner space
with little hates and so-called love

I know we got used to new us,
and I don't want to be there
I don't want to be there where we are
I know we got used to new life,
and I don't want to be there
No, I don't want to be there where we are 

I know we got used to new us,
and I don't want to be there
I don't want to be there where we are
I don't want to be there
I don't want to be there where we are
So walk away with me

For Suicidal Soulmates…

Έχουν περάσει σχεδόν 2 χρόνια από τη σκέψη και επιθυμία να κάνω μουσικές συλλογές με τραγούδια που έχω αγαπήσει τα τελευταία χρόνια, αλλά και εκείνα τα προηγούμενα που σχεδόν έχω ξεχάσει.

Το 1ο compilation ήταν έτοιμο από καιρό και ο τίτλος του είναι «For Suicidal Soulmates…».
Εν καιρώ θα ακολουθήσουν κι άλλα παρόμοιου ύφους, αλλά και όχι μόνο.

Ακούγεται καλύτερα τις βραδυνές ώρες και αν η θλίψη και η μελαγχολία είναι τα κύρια συναισθήματα που νιώθεις, αυτό είναι η ιδανική τροφή για τη διαιώνισή τους…

 

  1. Heaven’s Heathens – Oh Darling (5:29)
  2. The Great Park – We Could Have, We Should Have, We Didn’t (6:05)
  3. Bright Eyes – Padraic, My Prince (3:48)
  4. Ghost Trains – Where Lovers Die (4:16)
  5. Tim O’Brien – The Garden (3:21)
  6. Brendan Perry – Medusa (6:08)
  7. Midlake – Acts of Man (2:57)
  8. Madrugada – The Riverbed (4:44)
  9. The Mayan Factor – Beauty And The Beast (4:44)

Sivert Høyem – Where Is My Moon Tonight?

Πάει καιρός που έχουμε να τα πούμε και η κυκλοφορία του νέου single του Sivert Høyem στις 6 του Σεπτέμβρη ας πούμε πως στάθηκε η αφορμή για τούτο εδώ το post.
Μετά από ένα χρόνο από το «Long Slow Distance» αναμένουμε το νέο του album και φυσικά και την επιστροφή του με τα μοναδικά lives που μας έχει συνηθίσει. Υποθέτω πως γύρω στο Δεκέμβρη θα τον δούμε μιας και το «Autumn In Arcadia tour» ξεκινά στις 4 Οκτωβρίου από το Tromsø (Νορβηγία). 🙂

Θα είναι το 5ο προσωπικό του album και η περιέργεια για τον ήχο του και την συναισθηματική παλέτα του δεν θα μπορούσα να την κρύψω.
Μια πινελιά την έχουμε ήδη με το «Where Is My Moon?» που παρ’ ότι δεν κάνει την έκπληξη, είναι ένα όμορφο και αντιπροσωπευτικό δείγμα του Sivert.

Η διακίνηση της βλακείας είναι εξ ίσου επικίνδυνη με τη διακίνηση των ναρκωτικών.

Διάβάζοντας αυτό το άρθρο: «Δηλητήριο στο Διαδίκτυο, του Θανάση Χειμωνά» στο theinsider.gr για το περιστατικό του σουβλατζή που υποτίθεται ξυλοκόπησε μια άστεγη κοπέλα η οποία τόλμησε να του ζητήσει ένα σουβλάκι για να φάει, προέκυψε μια σκέψη που έγιναν δύο και στη συνέχεια περισσότερες.
Btw, το άρθρο αυτό ήταν η αφορμή και όχι η αιτία για να γραφτούν τα παρακάτω που τα έχω χρόνια στο μυαλό μου.

Βασικό και σημαντικότατο για τους νέους χρήστες του internet, αλλά και όχι μόνο:

*Μην πιστεύετε χωρίς 2η σκέψη (και 3η και 4η…) ό,τι διαβάζετε στο internet, ειδικά αυτών χωρίς έγκειρη πηγή.*

Δυστυχώς, πίσω από φαινομαινικά αθώες θέσεις και απόψεις, γεμάτες αλτρουισμό και καλοσύνη, συχνότατα κρύβονται υστερόβουλοι άνθρωποι που για λόγους τους οποίους δύσκολα μπορώ να σου απαριθμήσω κι εξηγήσω εδώ, θα γίνεις ένα θύμα τους και στη συνέχεια συνένοχος και με τη σειρά σου, θύτης.

*Πριν νιώσετε θυμό, πριν εκνευριστείτε με ό,τι διαβάσατε, πριν αναπαράξετε οποιαδήποτε πληροφορία, Δ Ι Α Σ Τ Α Υ Ρ Ω Σ Τ Ε ΤΗΝ.*

Οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί.
Η δύναμη της ορθής πληροφόρησης είναι σημαντικό όπλο, το πιο σημαντικό που έχουμε στο internet μαζί με την ελευθερία λόγου, πόσω μάλλον σε αυτήν τη δύσκολη περίοδο που όλα τα συναισθήματα -ιδιαιτέρως τα αρνητικά- τα βιώνουμε διογκωμένα.

Η υπεύθυνη στάση που θα δείξει ο καθένας μας απέναντι σε τέτοια φαινόμενα -που θα πληθαίνουν όσο περνά ο καιρός- είναι πιο σημαντική από όσο φαντάζεσαι.

Εκεί.

Με ταξίδεψες στο «εκεί» χωρίς καν να με φυλάξεις.
Ελάχιστες στιγμές χρειάστηκαν και όλα τ’ άσπρα, κόκκινα τα έκανες.
Τώρα, μπορείς να με αφήσεις μόνη να πενθήσω τη στιγμή.
Αιχμηρή η αδράνεια που ζήσαμε κι μ’ έκοψες με δαύτην.

Εκεί σε περίμενα κι εκεί ήταν που δεν ήρθες. Σε μιας στιγμής την άκρη.
Ακριβώς εκεί που ακροβατούσαμε και μ’ έσπρωξες.
Ακριβώς εκεί που μου ‘πες πως η ζωή σου ήμουνα κι αποφάσισες να την τελειώσεις.
Κι εκεί άφησα τις μνήμες μου, νεκρές, να σε στοιχειώνουν.

Στα «εκεί» που δεν έγιναν «εδώ». Ποτέ.

Άγγελος Σιαφαρίκας. Ή αλλιώς… Cause I’m in love…

Με τί συγκρίνεται η τέρψη της ανακάλυψης νέων ακουσμάτων που μπορούν να σε βγάλουν από τη μίζερη πραγματικότητα που υπάρχει γύρω μας; Μόνο με τον έρωτα. Ναι, το έχω ξαναπεί. Αυτό το σαρωτικό mindfuck που σου συμβαίνει όταν είσαι In Love με τον κατάλληλο άνθρωπο, μόνο με την κατάλληλη μουσική μπορεί να σου συμβεί.
Μια τέτοια μουσική είναι κι αυτή του Άγγελου Σιαφαρίκα.
Τις τελευταίες 3 μέρες βούτηξα στους ήχους του χωρίς ανάσα και κολυμπάω. Στα βαθιά. Χωρίς σύντομο γυρισμό.
Προορισμός είναι η αίσθηση της πληρότητας, αυτή που μετουσιώνεται από ήχους σε συναισθηματική φόρτιση και στη συνέχεια σ’ αυτό το άκρατο δέσιμο με το αντικείμενο του πόθου σου. Είτε αυτό είναι ένα τραγούδι, είτε ο ιδανικός εραστής.

Ο Άγγελος Σιαφαρίκας από τα Ιωάννινα και μέλος των υπεραγαπημένων Black Frame -είχαμε μιλήσει γι αυτούς πριν μερικούς μήνες, εδώ– με ένα εντελώς διαφορετικό ήχο, ατμοσφαιρικό, ψυχεδελικό, αρκούντως σκοτεινό για να σε πλανέψει, αλλά όχι τόσο ώστε να το κάνει ένα δύσπεπτο και δύσκολο άκουσμα.
Βέβαια, αν ακούς Βίσση, Βανδή και Χατζηγιάννη, δεν στο εγγυώμαι, αλλά αν εκτιμάς το ταλέντο του Steven Wilson, ταξιδεύεις με τα τραγούδια των Porcupine Tree & Blackfield, έχεις ονειρευτεί ακούγοντας Pink Floyd και αγαπάς τη μελωδική πλευρά των Opeth (όπου έχει βάλει κι εκεί το χεράκι του ο Steven Wilson), νομίζω πως χρειάζεται να δώσεις μια ευκαιρία στα τραγούδια του Άγγελου, τα οποία στα δίνει και δ ω ρ ε ά ν στο site του.
Ένα album που το ακούς μονορούφι από την αρχή μέχρι το τέλος. Δεν μπορείς, εύκολα, να ξεχωρίσεις μεμονωμένα κομμάτια. Δεν χρειάζεται κιόλας. Είναι μόλις 8, συνολικής διάρκειας 34:47 και το «repeat all» στον player θα σου χρειαστεί για συνεχιστεί το ταξίδι απερίσπαστο από περιττές διαδικασίες.
Στην προσπάθεια να αποσπάσω κάποιο από τα 8 ώστε να σου το παρουσιάσω, κατέληξα στο «In Love», λίγο γιατί με εκφράζει στιχουργικά, λίγο γιατί η αίσθηση της απόγνωση στην ερμηνεία όταν φωνάζει «Cause I’m in Love… But I’m in Love…» με αγγίζει, λίγο γιατί η μελωδία του είναι ε-ξαι-ρε-τι-κή

 

 

I ‘ll stand in this empty street
I ‘ll wear this dirty skin
I ‘ll dive against the stream
There ‘s no one to hear me scream

Cauce i am in love
But i am in love

I am walking this endless dream
I am taking what you give
Ashamed for what i feel
Those chains won ‘t let me free

Cause i am in love
But i am in love

Come with me my crazy friend
And let me try to understand
the things that made me what i am
Lets walk together to the end

But i am in love

Artist’s links:

Aggelos’ website
Aggelos’ Twitter
Aggelos’ YouTube
Aggelos’ Last.fm page

…από το ημερολόγιο ενός ερωτευμένου…

The Lovers by Dreamart»Παγιδευμένα όνειρα μέσα στη πραγματικότητα που αρνούμαι να ζήσω.
Όλα μου τα όνειρα έχουν τη μυρωδιά του κορμιού σου, αυτή που μετά από μια νύχτα έρωτα και πάθους, με γέμιζε ευτυχία. Αυτήν που ψάχνω κάθε μέρα στη μίζερη ρουτίνα μου, αλλά δίχως εσένα πώς θα μπορούσε να υπάρχει;
Η έλλειψή σου μουδιάζει το μυαλό μου, τις αισθήσεις μου. Παγώνει κάθε σκέψη μου. Παγώνει την ψυχή μου κι όμως αυτή συνεχίζει να πονάει.

Οι στιγμές μας αναπαράγονται ξανά και ξανά σαν ταινία ατέρμονου μήκους κι αυτή η τόσο βέβηλη απουσία σου να βασανίζει κάθε γωνιά του μυαλού μου που προσπαθώ να τη γεμίσω με κομμάτια από σένα…
Πόσο να αντέξω μακριά από ό,τι μου δίνει ζωή; Πόσο να αντέξω να κρύβω τον πόνο της απουσίας σου; Δεν θέλω να μάθω ποτέ… Ποτέ.

Φοβάμαι…
Τις στιγμές της απελπισίας μου. Είναι ποτισμένες με τις αυτοκαταστροφικές σκέψεις, ολότελα έτοιμες να μας κατασπαράξουν, να στηλιτεύσουν κάθε ευκαιρία χαράς κι ευτυχίας που δίνουμε μάχη για ένα λεπτό απο αυτές.
Όλες εκείνες τις στιγμές που μας πάνε ένα βήμα πιο μακριά από το «ένα» που πάντα ήμασταν. Δεν θέλω να μάθουμε να ζούμε χώρια. Δεν υπάρχει ζωή χωρίς το «μαζί». Το ξέρω. Πάντα το ήξερα. Ακόμα και τότε που το έβαζα στα πόδια και με κρατούσες να μη φύγω μακριά σου… Θυμάσαι;
Σε παρακαλώ… Μην πάψεις να το κάνεις, αν τύχει και δειλιάσω ξανά… Θα ‘ναι μόνο μια μικρούλα στιγμή.
Κάθε λάθος λέξη μας με γεμίζει με τρόμο μήπως και σταθεί ο λόγος να αδειάσει η ζωή μου από το όνειρο που η ψυχή μου διψάει να ζήσει μαζί σου…
Όλα εκείνα που δεν έχεις ζήσει και δεν είμαι κομμάτι τους κι εγώ…
Κάθε αρνητική μας σκέψη που δεν μοιράζόμαστε… Μη θεριέψουν και μας αφανίσουν.
Καμιά φορά ακόμα κι αυτό, αυτό που τόσο λατρεύω. Ότι μοιάζουμε τόσο… Κι όμως αυτό είναι που έχει δέσει τις ζωές μας…

Αβάσταχτο να υπάρχουν άνθρωποι που έχουν αγαπηθεί τόσο μοναδικά και παθιασμένα και να μην μπορούν να το ζήσουν όπως το έχουν φανταστεί, όπως έχουν ανάγκη να ζήσουν την ευτυχία που έχουν στα χέρια τους, σαν ένα δώρο τόσο ακριβό και σπάνιο, αλλά που δεν τους επιτρέπεται να το ανοίξουν.
Και όμως δεν θα προσπαθήσω να φύγω από φόβο. Όχι ξανά. Όσο δύσκολο κι αν μοιάζει τώρα που η θλίψη μ’ έχει καταπιεί… Κι οι δυο μας το ξέρουμε πως είμαστε τόσο τυχεροί που έχουμε ο ένας τον άλλον… Και ξέρουμε καλά πόσο σπάνιο είναι αυτό που μας χαρίστηκε…

Θα μείνω δίπλα σου, να περιμένουμε αγκαλιά την απόλυτη ελευθερία που χρωστάμε σ’ αυτήν την αγάπη. Τη δική μας μοναδική αγάπη που ο έρωτας και το πάθος μας την απωγείωσε…
Υπόσχεση. Να ‘μαι πλάι σου, να μη νιώσεις μοναξιά, να κάνω τα άσχημα όμορφα, να γεμίζω την ψυχή σου με δύναμη για να προχωράς σε ό,τι σε φοβίζει… Κι εγώ να προχωρώ μαζί σου κάνοντας ό,τι ξέρω καλύτερα. Να σ’ αγαπώ όπως δεν έχω αγαπήσει στη ζωή μου ολόκληρη…
Εκεί, μαζί, να παλέψουμε κάθε εμπόδιο όπως κάναμε μέχρι σήμερα… Κι αυτήν την φορά να νικήσουμε τους εαυτούς μας, τις φοβίες μας, τις ανασφάλειές μας, ό,τι μας έχει βολέψει, ό,τι μας έχει βαλτώσει και μας έχει αφήσει αδρανείς για χρόνια.
Για να ζήσουμε, επιτέλους, όσα αξίζουμε.
Γιατί αυτοί είναι οι πιο μεγάλοι μας εχθροί, αγάπη μου, και δεν αξίζουμε κανένα τέλος, πόσω μάλλον, εξ αιτίας τους.«

 

Τρέφομαι από τραγούδια που αγαπήσαμε για να αντέξω μια στιγμή ζωής μακριάς σου…

«System of a Down – Soldier Side»