Με ταξίδεψες στο «εκεί» χωρίς καν να με φυλάξεις. Ελάχιστες στιγμές χρειάστηκαν και όλα τ’ άσπρα, κόκκινα τα έκανες. Τώρα, μπορείς να με αφήσεις μόνη να πενθήσω τη στιγμή. Αιχμηρή η αδράνεια που ζήσαμε κι μ’ έκοψες με δαύτην.
Εκεί σε περίμενα κι εκεί ήταν που δεν ήρθες. Σε μιας στιγμής την άκρη. Ακριβώς εκεί που ακροβατούσαμε και μ’ έσπρωξες. Ακριβώς εκεί που μου ‘πες πως η ζωή σου ήμουνα κι αποφάσισες να την τελειώσεις. Κι εκεί άφησα τις μνήμες μου, νεκρές, να σε στοιχειώνουν.
Με τί συγκρίνεται η τέρψη της ανακάλυψης νέων ακουσμάτων που μπορούν να σε βγάλουν από τη μίζερη πραγματικότητα που υπάρχει γύρω μας; Μόνο με τον έρωτα. Ναι, το έχω ξαναπεί. Αυτό το σαρωτικό mindfuck που σου συμβαίνει όταν είσαι In Love με τον κατάλληλο άνθρωπο, μόνο με την κατάλληλη μουσική μπορεί να σου συμβεί. Μια τέτοια μουσική είναι κι αυτή του Άγγελου Σιαφαρίκα. Τις τελευταίες 3 μέρες βούτηξα στους ήχους του χωρίς ανάσα και κολυμπάω. Στα βαθιά. Χωρίς σύντομο γυρισμό. Προορισμός είναι η αίσθηση της πληρότητας, αυτή που μετουσιώνεται από ήχους σε συναισθηματική φόρτιση και στη συνέχεια σ’ αυτό το άκρατο δέσιμο με το αντικείμενο του πόθου σου. Είτε αυτό είναι ένα τραγούδι, είτε ο ιδανικός εραστής.
Ο Άγγελος Σιαφαρίκας από τα Ιωάννινα και μέλος των υπεραγαπημένων Black Frame -είχαμε μιλήσει γι αυτούς πριν μερικούς μήνες, εδώ- με ένα εντελώς διαφορετικό ήχο, ατμοσφαιρικό, ψυχεδελικό, αρκούντως σκοτεινό για να σε πλανέψει, αλλά όχι τόσο ώστε να το κάνει ένα δύσπεπτο και δύσκολο άκουσμα. Βέβαια, αν ακούς Βίσση, Βανδή και Χατζηγιάννη, δεν στο εγγυώμαι, αλλά αν εκτιμάς το ταλέντο του Steven Wilson, ταξιδεύεις με τα τραγούδια των Porcupine Tree & Blackfield, έχεις ονειρευτεί ακούγοντας Pink Floyd και αγαπάς τη μελωδική πλευρά των Opeth (όπου έχει βάλει κι εκεί το χεράκι του ο Steven Wilson), νομίζω πως χρειάζεται να δώσεις μια ευκαιρία στα τραγούδια του Άγγελου, τα οποία στα δίνει και δ ω ρ ε ά ν στο site του. Ένα album που το ακούς μονορούφι από την αρχή μέχρι το τέλος. Δεν μπορείς, εύκολα, να ξεχωρίσεις μεμονωμένα κομμάτια. Δεν χρειάζεται κιόλας. Είναι μόλις 8, συνολικής διάρκειας 34:47 και το «repeat all» στον player θα σου χρειαστεί για συνεχιστεί το ταξίδι απερίσπαστο από περιττές διαδικασίες. Στην προσπάθεια να αποσπάσω κάποιο από τα 8 ώστε να σου το παρουσιάσω, κατέληξα στο «In Love», λίγο γιατί με εκφράζει στιχουργικά, λίγο γιατί η αίσθηση της απόγνωση στην ερμηνεία όταν φωνάζει «Cause I’m in Love… But I’m in Love…» με αγγίζει, λίγο γιατί η μελωδία του είναι ε-ξαι-ρε-τι-κή…
I ‘ll stand in this empty street I ‘ll wear this dirty skin I ‘ll dive against the stream There ‘s no one to hear me scream
Cauce i am in love But i am in love
I am walking this endless dream I am taking what you give Ashamed for what i feel Those chains won ‘t let me free
Cause i am in love But i am in love
Come with me my crazy friend And let me try to understand the things that made me what i am Lets walk together to the end
»Παγιδευμένα όνειρα μέσα στη πραγματικότητα που αρνούμαι να ζήσω.
Όλα μου τα όνειρα έχουν τη μυρωδιά του κορμιού σου, αυτή που μετά από μια νύχτα έρωτα και πάθους, με γέμιζε ευτυχία. Αυτήν που ψάχνω κάθε μέρα στη μίζερη ρουτίνα μου, αλλά δίχως εσένα πώς θα μπορούσε να υπάρχει;
Η έλλειψή σου μουδιάζει το μυαλό μου, τις αισθήσεις μου. Παγώνει κάθε σκέψη μου. Παγώνει την ψυχή μου κι όμως αυτή συνεχίζει να πονάει.
Οι στιγμές μας αναπαράγονται ξανά και ξανά σαν ταινία ατέρμονου μήκους κι αυτή η τόσο βέβηλη απουσία σου να βασανίζει κάθε γωνιά του μυαλού μου που προσπαθώ να τη γεμίσω με κομμάτια από σένα…
Πόσο να αντέξω μακριά από ό,τι μου δίνει ζωή; Πόσο να αντέξω να κρύβω τον πόνο της απουσίας σου; Δεν θέλω να μάθω ποτέ… Ποτέ.
Φοβάμαι…
Τις στιγμές της απελπισίας μου. Είναι ποτισμένες με τις αυτοκαταστροφικές σκέψεις, ολότελα έτοιμες να μας κατασπαράξουν, να στηλιτεύσουν κάθε ευκαιρία χαράς κι ευτυχίας που δίνουμε μάχη για ένα λεπτό απο αυτές.
Όλες εκείνες τις στιγμές που μας πάνε ένα βήμα πιο μακριά από το «ένα» που πάντα ήμασταν. Δεν θέλω να μάθουμε να ζούμε χώρια. Δεν υπάρχει ζωή χωρίς το «μαζί». Το ξέρω. Πάντα το ήξερα. Ακόμα και τότε που το έβαζα στα πόδια και με κρατούσες να μη φύγω μακριά σου… Θυμάσαι;
Σε παρακαλώ… Μην πάψεις να το κάνεις, αν τύχει και δειλιάσω ξανά… Θα ‘ναι μόνο μια μικρούλα στιγμή.
Κάθε λάθος λέξη μας με γεμίζει με τρόμο μήπως και σταθεί ο λόγος να αδειάσει η ζωή μου από το όνειρο που η ψυχή μου διψάει να ζήσει μαζί σου…
Όλα εκείνα που δεν έχεις ζήσει και δεν είμαι κομμάτι τους κι εγώ…
Κάθε αρνητική μας σκέψη που δεν μοιράζόμαστε… Μη θεριέψουν και μας αφανίσουν.
Καμιά φορά ακόμα κι αυτό, αυτό που τόσο λατρεύω. Ότι μοιάζουμε τόσο… Κι όμως αυτό είναι που έχει δέσει τις ζωές μας…
Αβάσταχτο να υπάρχουν άνθρωποι που έχουν αγαπηθεί τόσο μοναδικά και παθιασμένα και να μην μπορούν να το ζήσουν όπως το έχουν φανταστεί, όπως έχουν ανάγκη να ζήσουν την ευτυχία που έχουν στα χέρια τους, σαν ένα δώρο τόσο ακριβό και σπάνιο, αλλά που δεν τους επιτρέπεται να το ανοίξουν.
Και όμως δεν θα προσπαθήσω να φύγω από φόβο. Όχι ξανά. Όσο δύσκολο κι αν μοιάζει τώρα που η θλίψη μ’ έχει καταπιεί… Κι οι δυο μας το ξέρουμε πως είμαστε τόσο τυχεροί που έχουμε ο ένας τον άλλον… Και ξέρουμε καλά πόσο σπάνιο είναι αυτό που μας χαρίστηκε…
Θα μείνω δίπλα σου, να περιμένουμε αγκαλιά την απόλυτη ελευθερία που χρωστάμε σ’ αυτήν την αγάπη. Τη δική μας μοναδική αγάπη που ο έρωτας και το πάθος μας την απωγείωσε…
Υπόσχεση. Να ‘μαι πλάι σου, να μη νιώσεις μοναξιά, να κάνω τα άσχημα όμορφα, να γεμίζω την ψυχή σου με δύναμη για να προχωράς σε ό,τι σε φοβίζει… Κι εγώ να προχωρώ μαζί σου κάνοντας ό,τι ξέρω καλύτερα. Να σ’ αγαπώ όπως δεν έχω αγαπήσει στη ζωή μου ολόκληρη…
Εκεί, μαζί, να παλέψουμε κάθε εμπόδιο όπως κάναμε μέχρι σήμερα… Κι αυτήν την φορά να νικήσουμε τους εαυτούς μας, τις φοβίες μας, τις ανασφάλειές μας, ό,τι μας έχει βολέψει, ό,τι μας έχει βαλτώσει και μας έχει αφήσει αδρανείς για χρόνια.
Για να ζήσουμε, επιτέλους, όσα αξίζουμε.
Γιατί αυτοί είναι οι πιο μεγάλοι μας εχθροί, αγάπη μου, και δεν αξίζουμε κανένα τέλος, πόσω μάλλον, εξ αιτίας τους.«
Τρέφομαι από τραγούδια που αγαπήσαμε για να αντέξω μια στιγμή ζωής μακριάς σου…
Εσύ που με ξέρεις, θα ξέρεις πόσο αγαπώ να ανακαλώ αναμνήσεις, να ξυπνάω τις εικόνες, που το μυαλό μου έφτιαξε στο παρελθόν, τις όμορφες συνήθως και ειδικά αυτές που είναι ποτισμένες με τις μουσικές για τις οποίες σου γράφω τόσα χρόνια τώρα. Εσύ που δεν το ξέρεις, έλα μαζί μου να τις ακούσουμε και να φτιάξουμε καινούριες, αυτές τις δικές σου εικόνες που θα κάνουν τα όνειρά σου πιο όμορφα.
Αν και καιρός πολύς είναι που πέρασε από την τελευταία φορά που έγραψα για μουσική και σα να έχουν μαζευτεί πολλά, θα γράψω σήμερις για μια μπάντα από τη Νέα Υόρκη που θαρρώ πως είναι και η 1η μου ανακάλυψη από την εποχή που πρωτοασχολήθηκα με το Internet. Τότε που ακόμα ψάχναμε τα mp3 σε σελίδες -εποχές προ Napster/Audiogalaxy/Kazaa/Torrents- και κάθε που τελείωνε το download ενός τραγουδιού νιώθαμε ανακούφιση που δεν είχαμε ακόμα μία αποσύνδεση λίγο πριν το τέλος. Ακούγεται βασανιστικό. Και ήταν. Αλλά η γλύκα ήταν τόση που νιώθω τυχερή που πρόλαβα εκείνες τις εποχές.
Οι Zoar, που λέτε, είναι -θεωρητικά, ακόμα είναι εν ενεργεία- μια μπάντα με μόλις 3 albums από το 1997, με τελευταίο το 2003. Δυστυχώς. Κάτι σαν να ακούς Fields of the Nephilim, Pink Floyd και Dead Can Dance μαζί με μια νότα από Tarja Turunen στα φωνητικά του «Clouds Without Water». Gothic/Dark Ambient με atmospheric/classical elements. Αυτό τους περιγράφει καλά, νομίζω. Θα μπορούσαν να είναι κι ένα αξιοπρεπέστατο soundtrack ατμοσφαιρικής ταινίας. Τα μέλη της είναι 3: Michael Montes (keyboard, primary composer), Peter Rundquist (guitar, co-composer) και Erik Friedlander (cellist), αλλά στο τελευταίο τους album «Clouds Without Water» οι συμμετοχές ήταν πολλές και ξεχωριστές. Ώπως του Brendan Perry (Dead Can Dance), του Matt Johnson (The The), της Jennifer Charles (Elysian Fields), του Tony Levin και της Julie Comparini. Το αποτέλεσμα της μουσικής των Zoar είναι να αφήνεις το μυαλό σου να παράγει εικόνες των ήχων τους και την εμπειρία της ακρόασής τους να την κάνεις βιωματική ανάμνηση.
Στο site τους -αν και απαρχαιωμένο πια- θα βρείτε αρκετές πληροφορίες και για τις δουλειές τους, αλλά και για τους ίδιους.
Πάντα αναρωτιόμουν πως γίνεται να ερωτεύομαι ένα τραγούδι. Κεραυνοβόλα. Όχι μόνο να μου αρέσει.
Να μου κάνει αυτό το κλικ από τα πρώτα δευτερόλεπτα, πριν ακούσω καν το ρεφρεν. Έτσι μαγικά.
Μάλλον ποτέ δεν θα δώσω εξήγηση που να με ικανοποιεί.
Αυτό που με ικανοποιεί όμως και δεν θα το αλλάξω ποτέ, μα με τίποτα όμως, είναι όλος αυτός ο πλούτος συναιθημάτων που με πλημμυρίζουν οι μελωδίες όπως αυτή του «The Divers» των Πατρινών Playground Noise (από το ομότιτλο album τους τού 2010).
Τόσο γεμάτη από εικόνες μελαγχολικές, απελπισμένες και σκοτεινές που, σχεδόν, βλέπω τον ήχο του μυαλού μου να συνοδεύει αυτή τη φωνή του Βασίλη Σμπήλια και να με κάνει να θέλω να ουρλιάξω για να τον λυτρώσω από τον πόνο που στάζει κάθε δευτερόλεπτο ερμηνείας.
Θα ήθελα να γράψω κι άλλα, αλλά δεν έχει νόημα. Το μήνυμα θα το λάβεις μόλις ανατριχιάσεις ακούγοντάς το.
«Playground Noise – The Divers»
We all fall down
Hands are too fragile to touch
Our feet are made of glass and
This load is to heavy for us
We all fall down
Hands are too fragile to touch
Our feet are made of glass and
This load is to heavy for us
Stars may shine all bright
But we’re still down on earth
We’re busy with our lives and
We just don’t fucking care
Stars may shine all bright
But we’re still down on earth
We’re busy with our lives and
We just don’t fucking care
So it’s time for love
It’s time for all those useless dreams
we used to have
It’s time for wasted endings
It’s time for lonely mornings
It’s time for nothing
Time time for nothing
Time time for nothing
It’s time for nothing
Time time for nothing
Time for nothing
Time for nothing
Don’t cry my love
This time we’re not alone
Don’t cry my love
Cause this time we’re not alone
Don’t cry my love
This time we’re not alone
Don’t cry my love
Cause this time we’re not alone
Με ταξίδεψες στο «εκεί» χωρίς καν να με φυλάξεις.
Με τί συγκρίνεται η τέρψη της ανακάλυψης νέων ακουσμάτων που μπορούν να σε βγάλουν από τη μίζερη πραγματικότητα που υπάρχει γύρω μας; Μόνο με τον έρωτα. Ναι, το έχω ξαναπεί. Αυτό το σαρωτικό mindfuck που σου συμβαίνει όταν είσαι 
Εσύ που με ξέρεις, θα ξέρεις πόσο αγαπώ να ανακαλώ αναμνήσεις, να ξυπνάω τις εικόνες, που το μυαλό μου έφτιαξε στο παρελθόν, τις όμορφες συνήθως και ειδικά αυτές που είναι ποτισμένες με τις μουσικές για τις οποίες σου γράφω τόσα χρόνια τώρα.
Recent Comments