Susanne Sundfør – The Brothel

Είναι κάτι μέρες που λατρεύω.
Οι μέρες που ξετρυπώνω, εντελώς τυχαία, τραγούδια που όσο τα ακούω τόσο ανακαλύπτω αυτό το κάτι που μου ξυπνούν και αγαπάω.

Μια τέτοια μέρα ήταν όταν άκουσα το «The Brothel» της 24χρονης Susanne Sundfør από τη Νορβηγία.
Είναι από τα τραγούδια που τα επεξεργάζεσαι με τη λογική, τα εκτιμάς, αναγνωρίζεις την ποιότητα, θα ευχόσουν να συναντούσες πιο συχνά ταλέντα σαν της Suzanne και καταλήγουν να σε στοιχειώνουν, η μελωδία τους να κυνηγά τον ήρεμο ύπνο σου, να εισβάλλει στον κόσμο των ονείρων σου σαν το νανούρισμα που σε ταξίδεψε ως εκεί και η φωνή να μοιάζει με κάλεσμα αποπλάνησης Δρυάδων.

Μια φωνή αιθέρια που θα ταίριαζε σε μια νεράιδα, όπως αυτή της Anneke Van Giersbergen, ένα τραγούδι που μοιάζει παραμυθένιο, αλλά κρύβει βαθύσκιες εικόνες στους στίχους του, με τα χορωδιακά φωνητικά να απλώνουν γύρω σου την εγκατάλειψη που περιγράφουν. Από το ομότιτλο album της, του 2010.


[…]
Love I laid in payment
Stars with stains and heaven and afterglow
Beneath the ashes of echoes buried alive
They are howling through hollows
Once we share their temple of our arms
Now our heads are hung up on walls

We are ruins within ruins
On every corner a gladiator is begging for another century
When no one cut your tongue to know nothing and to know it all
To be both the animal and god

You call me your eyes, you call me your mouth, you call me your ears
Still you follow our trail
We’ll do it all, we’ll do whatever you say, God has left us anyway
[…]

 

http://www.susannesundfor.com
http://www.myspace.com/susannesundfoer

Τα όνειρα, τ’ αληθινά, τ’ αθώα.

Μια νύχτα το παράθυρο θα κλείσω, για να ανοίξω σε όνειρα μια δίνη.
Όχι απατηλά. Όχι ψεύτικα. Όχι ουτοπικά.
Από εκείνα τα όμορφα, τ’ αληθινά που τόση ανάγκη έχω να δω, να φτιάξω, να πιστέψω.
Όχι από εκείνα που μου έφτιαχναν οι άλλοι, χρόνια τώρα.
Εκείνα που μου γκρέμιζαν πριν προλάβω να τ’ αγγίξω.
Αλλά εκείνα τα μοναδικά που η παιδική ψυχή μου τολμά να ζωγραφίζει και το αντίκρισμά τους δεν είναι η ζωή μου όλη.
Ούτε η ζωή των άλλων.
Όνειρα τίμια. Ειλικρινή και αθώα.
Ούτε μια στάλα από εκείνη τη γεύση την πικρή που σου αφήνει ένα ψέμα.
Όμως. Σε παρακαλώ, άσε με τα μάτια μου να κλείσω.
Να βουτήξω μέσα σ’ ένα στρόβιλο που είχα φτιάξει από μικρή.
Ήρθε η ώρα να βρεθώ εκεί όπου ανήκω.
Ήρθε η ώρα να τρέξω στη βροχή.
Και ποτέ ας μην ξυπν…

 

Sivert Høyem – Prisoner Of The Road ~by SGRANG (Exclusive live performance)

Ιταλία. Ο προτελευταίος σταθμός του Sivert Høyem πριν επιστρέψει στη Νορβηγία όπου και θα κλείσει το «Moon Landing Tour» στις 10 Νοέμβρη με ένα live στο Rockefeller, στο Όσλο.

Στη Ρώμη συνάντησε τα παιδιά του SGRANG με τα οποία και έφτιαξαν αυτό το όμορφο video σε μια αποκλειστική live εκτέλεση του «Prisoner Of The Road».

Η ατμόσφαιρα, τα όμορφα χρώματα, οι ήχοι της πόλης και φυσικά η μεγαλοπρεπής φωνή και παρουσία του κ. Høyem, συντελούν σε ένα αποτέλεσμα που ταιριάζει στο ύφος του project του Νορβηγού σκηνοθέτη, Erik Poppe, για το οποίο και γράφτηκε.

Περισσότερες πληροφορίες γι αυτό το τραγούδι των προσφύγων που γράφτηκε με σκοπό να συγκεντρωθούν χρήματα προς βοήθειά τους, θα βρείτε σε αυτό το post του Sivert, στο site του.

Follow my blog with bloglovin

Sivert Høyem: The Norwegian legend (Thessaloniki’s concert review)

Δύναμη. Ενέργεια. Ένταση. Πλήρωση. Αναζωογόνηση. Λύτρωση. Πάθος. Έρωτας.
Όλα εκεί καταλήγουν όταν μιλάω για τον Sivert Høyem.
Στη μία και μόνη έννοια, στο ένα και μοναδικό συναίσθημα που μπορεί να περιγράψει ό,τι αισθάνομαι γι αυτήν την τόσο ερωτικά μελωδική ύπαρξη στη ζωή μου.

Αυτό που ζήσαμε πριν από 2 μέρες (22/10/2010) στο Principal Club Theater στη Θεσσαλονίκη ήταν μια ακόμα μοναδική εμπειρία που μόνο ο Sivert μπορεί να σου χαρίσει.
Να σε κάνει να αγαπήσεις κάθε λεπτό που ζεις βλέποντάς τον, κάθε λεπτό που διεγείρει τις αισθήσεις σου με τη φωνή του, την παρουσία, την κίνησή του. Αυτό το ξέρει πολύ καλά όποιος τον έχει αποθεώσει on stage.
Και πίστεψέ με, δεν είναι λόγια που βγαίνουν από το στόμα μου επειδή τυχαίνει να είμαι γένους θηλυκού. Παρόμοια θα ακούσεις και από άντρες fans του.
Η ενέργεια που ξεχειλίζει στα lives του, το πάθος στην ερμηνεία του, αλλά και η αγάπη που έχει γι αυτό που κάνει δεν θα μπορούσε να εκφραστεί με έναν τρόπο διαφορετικό.
Εμπνέεται και αναγεννιέται μέσα από την επαφή με το κοινό του.
Ζει και υπάρχει για να σου μεταδίδει με τον πιο αισθαντικό τρόπο αυτό που λαχταράς να νιώσεις όταν λαίμαργα καταβροχθίζουν τα αυτιά και η ψυχή σου το ηχόχρωμα της βαθιάς φωνής του ενώ σε κάνει να πιστεύεις πως για σένα τραγουδά «I would tell you you’re the one… How I want you…», ταξιδεύοντάς σε με το «Going For Gold».
Όπως αναφέρει και ο ίδιος στο blog του:

I don’t think I could live without these European tours, they never fail to inspire and invigorate me. The touring is the part that helps you make sense of what you do, you become who you are as a performer through the continuity of being on the road. It’s how you create your universe.

Ήταν ένα απολαυστικό live που δεν του έλλειπε απολύτως τίποτα. Δύο ώρες, με κομμένη την ανάσα, να παρακολουθείς καθηλωμένος. Μόνο, η ανάμνηση της, τόσο όμορφης, εποχής των Madrugada σου προκαλούσε μια θλίψη, αλλά δεν υπήρχε χρόνος να σταθεί άσχημη σκέψη όταν μπροστά σου έχεις αυτόν τον μύθο από τη Νορβηγία που περίμενες 2,5 χρόνια για να τον ξαναδείς. Δεν σταμάτησε να μας ευχαριστεί, να μας στέλνει φιλιά, να μας μιλά και για να μας ευχαριστήσει ακόμη περισσότερο μας χάρισε 5 τραγούδια των Madrugada, έτσι, για να μην ξεχνάμε πως τον γνωρίσαμε και αγαπήσαμε.

Τρυφερή έναρξη με  ένα ακουστικό τραγούδι που αναδεικνύει τις φωνητικές τους ικανότητες στο έπακρο, με το οποίο ανοίγει όλες τις συναυλίες του Moon Landing tour, «Prisoner of the Road»,  τραγούδι που γράφτηκε για φιλανθρωπικό σκοπό.
Το «Into the Sea» μας έβαλε για τα καλά στο κλίμα και τα «High Society» / «What You Doin’With Him» / «Lost at Sea» αύξησαν την ένταση, όπως ακριβώς χρειαζόμασταν μετά από ένα ήρεμο ξεκίνημα.
Με το «Majesty» που ακολούθησε το «Honey Bee» το Principal πλημμύρησε από συναισθήματα και μετά από λίγο με το «The Kids Are On High Street» να σείεται από τον ενθουσιασμό του κοινού, κάτι που συνεχίστηκε και με το «Northwind» αμέσως μετά.
Ίσως η πιο δυνατή -και σίγουρα η πιο φαντασμαγορική στιγμή- του live στο «Shadows / High Meseta», μια μυσταγωγική ατμόσφαιρα που σαν αποκορύφωμα είχε το σπουδαίο performance του Sivert, στα τελευταία λεπτά του κομματιού, να γονατίζει με την κιθάρα του μπροστά του και τις γρήγορες εναλλαγές τους φωτισμού να ολοκληρώνουν τον οργασμό μουσικών και κοινού.
Στιγμή που θύμιζε, το ερμηνευτικά και σκηνικά απογειωτικό, «Black Mambo» επί εποχής Madrugada.
«Slow Long Distance» και «The Hour of the Wolf» έκλεισαν το κυρίως μέρος της συναυλίας με το πάθος που δεν λείπει ποτέ από την ερμηνεία του τελευταίου και το κοινό να το έχει ευχαριστηθεί και να το δείχνει.
Περιμένουμε ανυπόμονα να επιστρέψουν στη σκηνή για encore.

Αυτός ο χαρισματικός άνθρωπος ξέρει καλά τί έχει ανάγκη ο θεατής και του το δίνει απλόχερα, δίχως τσιγκουνιές.
Τα 3 encores το απέδειξαν με τον καλύτερο τρόπο, όταν τα 2 είναι η ρουτίνα των lives του όπως και με τους Madrugada.
«Belorado» / «Moon Landing» συνέχισαν να δίνουν ρυθμό στο κοινό που φάνηκε να τα απολαμβάνει πολύ και όταν με το τέλος του «Don’t Pass Me By» ετοιμαζόταν να φύγει από τη σκηνή για 2η φορά, έσκυψε για να μιλήσει στα κορίτσια που άπλωναν τα χέρια για να τον αγγίξουν κι έλιωναν μπροστά του. Υποθέτω πως του ζήτησαν να μας πει το «Strange Colour Blue» μιας και δεν υπήρχε στην setlist. Επέστρεψε με την κιθάρα του και το ερμήνευσε μόνος. Έτσι απλά. Φωνή και κιθάρα έστειλαν το κοινό σε άλλη διάσταση.
Φεύγει για λίγο και επιστρέφει με τα υπόλοιπα παιδιά της μπάντας για να μας αποχαιρετήσουν με το αγαπημένο «Johnny» και όπως μας είπε: «…this is a song about a friend of mine».

Έχουν περάσει 2,5 χρόνια από την τελευταία φορά που τον είδα on stage, τότε που μας έλεγε ένα ασαφές «Αντίο» με τους Madrugada λόγω του θανάτου του Robert Burås, τη ψυχή της μπάντας, αλλά το στίγμα και η παρουσία του πάντα επιβλητικά, ανεπηρέαστα από το χρόνο, άξια να σε παρασύρουν όλο και πιο βαθιά στην εμμονή μαζί του, εκεί ακριβώς που μ’ έχουν παρασύρει και μένα τόσα χρόνια τώρα…

Αντίο, προς το παρόν, λατρεμένε μου Sivert Ηøyem.

Setlist:

 

  1. Prisoner of the road
  2. Into the Sea
  3. High Society
  4. What You Doin’ With Him?
  5. Lost at the Sea
  6. Going for Gold
  7. Honey Bee [Madrugada Cover]
  8. Majesty [Madrugada Cover]
  9. Woman
  10. The Kids Are on High Street [Madrugada Cover]
  11. Northwind
  12. Shadows / High Meseta
  13. Long Slow Distance
  14. The Hour of the Wolf [Madrugada Cover]

1st Encore

  1. Belorado
  2. Moonlanding
  3. Don’t pass me by

2nd Encore

    1. Strange Colour Blue [Madrugada Cover]

3rd Encore

    1. Johnny

 

 

Line-Up:
Sivert Høyem: Vocals/Guitars
Cato Salsa: Guitars
Børge Fjordheim: Drums
Rudi Nikolaisen: Bass
Christer Knutsen: Guitars/Keyboards

Lights at Sea: Η μουσική τους υπονομεύει το λήθαργό σου.

Χρωστούμενα posts. Πολλά. Και μουσικές που σας έχω υποσχεθεί επίσης πολλές. 🙂
Σήμερα, λέω να μοιραστώ μαζί σας μία μπάντα από το Michigan με ένα όνομα γεμάτο εικόνες: «Lights at Sea» που, αν κι έχουν περάσει σχεδόν 4 χρόνια (Φεβρουάριος, 2007) από τότε που κυκλοφόρησαν το debut album τους, συνεχίζουν να παραμένουν άγνωστοι, ειδικά στο Ελληνικό κοινό.
Δεν πειράζει όμως. Γι αυτό είμαστε εμείς εδώ, να αγκαλιάσουμε τη μουσική τους, ανακαλύπτοντας μέχρι που μπορεί να μας φτάσει ο ήχος τους, σε ένα ταξίδι ανάμεσα στην Post-Rock, Instrumental Rock και Shoegaze.
Στις 27 του Νοέμβρη, λοιπόν, θα κυκλοφορήσει από την Barrett Records η νέα τους δουλειά με τίτλο «Palace Walls».
Δυστυχώς τα στοιχεία που έχω βρει δεν είναι αρκετά ώστε να ικανοποιήσουν την περιέργειά μου, παρ’ όλ’ αυτά, έχουν σελίδα σε Facebook, MySpace και Last.fm όπου μπορείτε να μείνετε ενήμεροι για ό,τι νεότερο.

[dewplayer:http://dl.dropbox.com/u/5317863/Music/Lights%20at%20Sea%20-%2019.mp3]
Lights at Sea – 19

[dewplayer:http://dl.dropbox.com/u/5317863/Music/Lights%20at%20Sea%20-%20Bateau.mp3]
Lights at Sea – Bateau

Ugress, όπως λέμε αγριόχορτο στα Νορβηγικά.

Αυτό το post θα έχει και 2 χρόνια που θέλω να το κάνω και δυστυχώς δεν είναι το μοναδικό που δεν έχει πάρει ακόμα τη μορφή ενός κειμένου τη στιγμή που θα ήθελα.
Αλλά ας κάνουμε την αρχή με το Ugress project που τόσο εκτιμά η συντάκτις αυτού εδώ του post. 🙂

Ο Ugress, -κατά κόσμον Gisle Martens Meyer-, λοιπόν, είναι ένας ιδιαιτέρως συμπαθής μουσικός από τη Νορβηγία, με μεγάλη έμπνευση που πειραματίζεται αδιάκοπα και δημιουργεί ηλεκτρονικούς, instrumental, κινηματογραφικούς, sci-fi, ταξιδιάρικους, επαρκώς ευφάνταστους ήχους που, καμιά φορά, νομίζεις πως το σύνολο των δημιουργιών του δεν ανήκουν στον ίδιο καλλιτέχνη.
Πάντα τεχνολογικά ενήμερος και fan της Apple, δημιουργεί τη μουσική του και μοιράζεται μαζί σου τον τρόπο, προκαλώντας σου την επιθυμία να δοκιμάσεις κι εσύ να γράψεις τη δική σου. Δεν έχει σημασία αν δεν θα τα καταφέρεις ποτέ. Γκουχ-γκουχ

Κάποιοι από τους λόγους που θα σε κάνουν να τον συμπαθήσεις:

  1. Δίνει δωρεάν μεγάλο μέρος της μουσικής του.
  2. Κρατά προσωπική επαφή με το κοινό του μέσω των social media (Twitter :: Facebook :: MySpace).
  3. Σου δίνει τη δυνατότητα να δεις τα lives του online και δωρεάν, real time.
  4. Το μούτρο του.
  5. Γιατί, απλά, η μουσική του σου πάει.

Ας μιλήσει αυτή λοιπόν! 🙂

[dewplayer:http://dl.dropbox.com/u/5317863/Music/Ugress%20-%2012%20Win%20Without%20Triumph.mp3]
Win Without Triumph[dewplayer:http://dl.dropbox.com/u/5317863/Music/Ugress%20-%2003%20Rue%20Verticale.mp3]
Rue Verticale

[dewplayer:http://dl.dropbox.com/u/5317863/Music/Ugress%20-%2006%20Queen%20of%20Darkness.mp3]
Queen Of Darkness

[dewplayer:http://dl.dropbox.com/u/5317863/Music/Ugress%20-%2011%20Walls%20In%20Motion.mp3]
Walls In Motion

[dewplayer:http://dl.dropbox.com/u/5317863/Music/Ugress%20-%2007%20Trigger%2022.mp3]
Trigger 22

Sivert Høyem – Prisoner Of The Road

Πριν από 2 ημέρες ο αγαπημένος Sivert, παρουσίασε ένα νέο τραγούδι για την τηλεοπτική καμπάνια 2010 «Prisoner Of The Road» όπου κυκλοφόρησε σήμερα από Hector Grammofon/Sonet και θα συμπεριλαμβάνεται στο όμοτιτλο single.

Ο σκοπός του τραγουδιού είναι η στήριξη του Νορβηγικού Συμβουλίου Προσφύγων (Norwegian Refugee Council / NRC) στον Νορβηγικό Τηλεμαραθώνιο (Norwegian Telethon).
Όλα τα έσοδα από τις πωλήσεις αυτού του τραγουδιού θα κατατεθούν σε λογαριασμό του NRC.

When I go, I go alone
There ain’t no one ever looking out for me
Just the sun, my own lean shadow
And the wind out among the trees

Home, it’s far beyond long lost horizons
Home I’ll never see
For I’ll be a prisoner of the road
And I hold no key that will ever set me free

Most humbly on my bending knee
I’m begging you to help me, please
For I’m a prisoner of the road
And I hold no key, I hold no key that will ever set me free

Fire On Dawson – Prognative (2010)

Ένας από τους λόγους που λατρεύω το Internet είναι γι αυτό το άμεσο που σου προσφέρει με τους καλλιτέχνες που αγαπάς. Κι αυτούς που θα αγαπήσεις στο μέλλον.
Αυτό το contact που προκύπτει μέσα από τα social media και τα μουσικά sites είναι αυτό που έλλειπε από τη σχέση μου με τη μουσική τα χρόνια πριν το Internet, αν και 12 χρόνια μετά, έχω την αίσθηση πως δεν υπήρξε ποτέ αυτή η εποχή.

Κάπως έτσι γνώρισα και τους Fire On Dawson.
Ένα συγκρότημα από τη Γερμανία, αλλά πολυεθνικής και πολυφυλετικής φύσεως μιας και η καταγωγή των μελών είναι από Ινδία, Χιλή και φυσικά τη Γερμανία.
Αν και υπάρχει από το 2005, πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το debut album του με τίτλο «Prognative». Ευφυής τίτλος που αυτοπροσδιορίζει τη μουσική οντότητα της μπάντας. Progressive. Alternative. Rock.
Μεστές μελωδίες, νευρικές κιθάρες, δυνατά φωνητικά και εναλλαγή ύφους, κρατούν το ενδιαφέρον σου καθ’ όλη τη διάρκεια αυτού του δεμένου album.
Αν ήχος τους θα σου θυμήσει κάτι από Korn, Seether, Incubus, Staind, κλπ. ίσως να μην είναι και τόσο τυχαίο μιας και ο ίδιος άνθρωπος έκανε το mastering κι αυτός δεν είναι άλλος από τον Stephen Marsh.
Αλλά αυτό που, αυθόρμητα, σκέφτηκα με το που τους άκουσα ήταν οι Metallica. Για μια στιγμή και τους Pearl Jam. Σε κάποια σημεία η ομοιότητα είναι αρκετά εμφανής, χωρίς να καταντά γελοία.

Ένα πολύ μεγάλο συν τους είναι ότι δίνουν δωρεάν το album τους για να το ακούσεις και να το κατεβάσεις, αν θες.

Το τραγούδι που, όλο το καλοκαίρι, όποτε περνά από τον player μου, παίζει στο repeat είναι το «Won By One» και τα ηχεία μου, παρ’ όλη την ένταση, δεν έχουν δυσανασχετήσει ακόμα.
Ελπίζω το ίδιο να ισχύει και για τους γείτονες… 😛

[dewplayer:http://dl.dropbox.com/u/5317863/Music/Fire%20On%20Dawson%20-%2012%20Won%20By%20One.mp3]
Fire On Dawson – Won By One

Και απόψε μου κάνει παρέα το «Stuck In Infinity» με τέρμα την ένταση, στην προσπάθειά μου να καλύψω τις μουσικές επιλογές του Πόντιου γείτονα που έχει μερακλώσει. 😛

[dewplayer:http://dl.dropbox.com/u/5317863/Music/Fire%20On%20Dawson%20-%2009%20Stuck%20In%20Infinity.mp3]
Fire On Dawson – Stuck In Infinity

http://www.fireondawson.com
http://www.myspace.com/fireondawson
http://www.last.fm/music/Fire+On+Dawson
http://www.facebook.com/fireondawson

http://www.youtube.com/user/fireondawson

Καλή ακρόαση! 🙂

Ο απόλυτος Last.fm player: Chrome Music

Τί θέλει ένας άνθρωπος για να νιώσει ευτυχισμένος ρε παιδί μου; Απλά πράγματα.
Μικρές όμορφες εκπλήξεις μέσα στην καθημερινότητά του.
Έτσι, από το πουθενά να συμβαίνουν πράγματα που θα αυξάνουν τη σεροτονίνη στο αίμα.

Όπως πριν από λίγη ώρα συνέβη η σπουδαία ανακάλυψη του πιο υπερτέλειου plugin (extension, add-on, whatevah) που έχω συναντήσει ποτέ για browser. Εντάξει, είναι και το ότι εδώ και 5-6 χρόνια είμαι μεγάλη fan του last.fm, αλλά ποτέ δεν είναι αργά να γίνει κανείς. 😉

Μιλάμε για τον Chrome Music. Ένας player ενσωματωμένος ως extension στον browser σου, ο οποίος σου επιτρέπει να ακούς μουσική από το last.fm. Δωρεάν.
Αλλά όχι μόνο.
Μπορείς να ακούς ό,τι κομμάτι εσύ θέλεις. Να ακούσεις τις λίστες σου, τα tags σου, καλλιτέχνες, αυτά που ακούνε οι φίλοι σου ή άλλοι χρήστες, να κάνεις pause και να συνεχίσεις αργότερα, να βάλεις σε repeat/shuffle mode, backward/forward, να προσθέσεις αυτό που ακούς στα loved tracks.
Όλα αυτά με την προϋπόθεση να υπάρχουν στη βάση του site.
Σα να ακούς τη δική σου μουσική από το δικό σου player.
Και φυσικά κάνει scrobble στο profile σου ό,τι ακούς, εάν το θέλεις.

Το, ας πούμε, μείον του είναι πως είναι μόνο για τον Chrome (ή τουλάχιστον εγώ δεν το βρήκα για άλλον), αλλά μπρος στο μεγαλείο του, δεν με πειράζει. Καθόλου όμως.

Σας αφήνω όμως για να απολαύσω Madrugada όπου ελλείψει υλικού στον HDD είχα καιρό να τους ακούσω. Ποιός ακούει audio CDs πιά; 🙂

Thank you Chrome Music! 😀

The Mayan Factor – Warflower

Μεταξύ άλλων, η Βαλτιμόρη των Ην. Πολιτειών είναι γνωστή διότι εκεί κείτεται ο πρίγκιπας της μακάβριας ποίησης και συγγραφής, Edgar Allan Poe.
Δεν θα σας μιλήσω γι αυτόν όμως σε τούτο εδώ το post, αλλά για ένα συγκρότημα που η καταγωγή του είναι η ίδια.
Οι Mayan Factor είναι μια μπάντα που με μόλις 2 albums στο ενεργητικό της [In Lake ‘ch (2003) και 44 (2005)], όχι μόνο αποσπά την προσοχή σου, αλλά κερδίζει επάξια τον σεβασμό σου σαν ακροατή.
Μπορεί να μην ταυτιστείς με το σύνολο των ήχων και του ύφους που υιοθετούν από τραγούδι σε τραγούδι και από το ένα album στο άλλο, αλλά το σίγουρο είναι πως θα εκτιμήσεις την αρτιότητά τους, και θα αναγνωρίσεις τη λαχτάρα τους να σε εκπλήξουν, να σου προκαλέσουν θαυμασμό και περιέργεια για τη συνέχεια.
Με δύο albums μόνο υπηρέτησαν με θέρμη την Progressive/Alternative/Indie Rock, όσο άλλοι δεν το έκαναν με ολάκερη δισκογραφία.
Κρίμα που έχουν περάσει πέντε χρόνια χωρίς μουσικά ίχνη τους.

Το τραγούδι που επέλεξα για να σας τους παρουσιάσω λέγεται «Warflower» που μιλά για τη ματαιότητα και την σκληρή πραγματικότητα του πολέμου και των ανθρώπων που διψούν για αίμα, και αν είσαι fan του είδους, σου εγγυώμαι πως θα είναι ο νέος σου έρωτας, κι ας είναι από ένα album που στην πλάτη του έχει εφτά ολόκληρα χρόνια.

[dewplayer:http://dl.dropbox.com/u/5317863/Music/The%20Mayan%20Factor%20-%2001%20Warflower.mp3]
The Mayan Factor – Warflower

 

[…]
Hate seems always following
Can’t tell if I should just run or hide
Some people hold onto their misery
A token of their lives
Painted faces, warlike, they march on
Feel the end near, blinding and screaming
For blood they’d do anything.
[…]

http://www.myspace.com/themayanfactor

Tune your Heart to the Heart of The Mayan Factor