Zoar: Το soundtrack των αναμνήσεων.

Εσύ που με ξέρεις, θα ξέρεις πόσο αγαπώ να ανακαλώ αναμνήσεις, να ξυπνάω τις εικόνες, που το μυαλό μου έφτιαξε στο παρελθόν, τις όμορφες συνήθως και ειδικά αυτές που είναι ποτισμένες με τις μουσικές για τις οποίες σου γράφω τόσα χρόνια τώρα.
Εσύ που δεν το ξέρεις, έλα μαζί μου να τις ακούσουμε και να φτιάξουμε καινούριες, αυτές τις δικές σου εικόνες που θα κάνουν τα όνειρά σου πιο όμορφα. 🙂

Αν και καιρός πολύς είναι που πέρασε από την τελευταία φορά που έγραψα για μουσική και σα να έχουν μαζευτεί πολλά, θα γράψω σήμερις για μια μπάντα από τη Νέα Υόρκη που θαρρώ πως είναι και η 1η μου ανακάλυψη από την εποχή που πρωτοασχολήθηκα με το Internet. Τότε που ακόμα ψάχναμε τα mp3 σε σελίδες -εποχές προ Napster/Audiogalaxy/Kazaa/Torrents- και κάθε που τελείωνε το download ενός τραγουδιού νιώθαμε ανακούφιση που δεν είχαμε ακόμα μία αποσύνδεση λίγο πριν το τέλος. Ακούγεται βασανιστικό. Και ήταν. Αλλά η γλύκα ήταν τόση που νιώθω τυχερή που πρόλαβα εκείνες τις εποχές. 🙂

Οι Zoar, που λέτε, είναι -θεωρητικά, ακόμα είναι εν ενεργεία- μια μπάντα με μόλις 3 albums από το 1997, με τελευταίο το 2003. Δυστυχώς.
Κάτι σαν να ακούς Fields of the Nephilim, Pink Floyd και Dead Can Dance μαζί με μια νότα από Tarja Turunen στα φωνητικά του «Clouds Without Water».
Gothic/Dark Ambient με atmospheric/classical elements. Αυτό τους περιγράφει καλά, νομίζω. Θα μπορούσαν να είναι κι ένα αξιοπρεπέστατο soundtrack ατμοσφαιρικής ταινίας.
Τα μέλη της είναι 3: Michael Montes (keyboard, primary composer), Peter Rundquist (guitar, co-composer) και Erik Friedlander (cellist), αλλά στο τελευταίο τους album «Clouds Without Water» οι συμμετοχές ήταν πολλές και ξεχωριστές.
Ώπως του Brendan Perry (Dead Can Dance), του Matt Johnson (The The), της Jennifer Charles (Elysian Fields), του Tony Levin και της Julie Comparini.
Το αποτέλεσμα της μουσικής των Zoar είναι να αφήνεις το μυαλό σου να παράγει εικόνες των ήχων τους και την εμπειρία της ακρόασής τους να την κάνεις βιωματική ανάμνηση.

Στο site τους -αν και απαρχαιωμένο πια- θα βρείτε αρκετές πληροφορίες και για τις δουλειές τους, αλλά και για τους ίδιους.

Zoar.com

 

[dewplayer:http://dl.dropbox.com/u/5317863/Music/Zoar%20-%2001%20Cassandra%20I.mp3]
Zoar – Cassanda (pt. I)

 

[dewplayer:http://dl.dropbox.com/u/5317863/Music/Zoar%20-%2004%20The%20Passing%20of%20a%20Plague.mp3]
Zoar – The Passing Of A Plague

#s3gt_translate_tooltip_mini { display: none !important; }

Playground Noise – The Divers: Δεν έχω λόγια… Γιατί, απλά, δεν υπάρχουν…

Πάντα αναρωτιόμουν πως γίνεται να ερωτεύομαι ένα τραγούδι. Κεραυνοβόλα. Όχι μόνο να μου αρέσει.
Να μου κάνει αυτό το κλικ από τα πρώτα δευτερόλεπτα, πριν ακούσω καν το ρεφρεν. Έτσι μαγικά.

Μάλλον ποτέ δεν θα δώσω εξήγηση που να με ικανοποιεί.
Αυτό που με ικανοποιεί όμως και δεν θα το αλλάξω ποτέ, μα με τίποτα όμως, είναι όλος αυτός ο πλούτος συναιθημάτων που με πλημμυρίζουν οι μελωδίες όπως αυτή του «The Divers» των Πατρινών Playground Noise (από το ομότιτλο album τους τού 2010).

Τόσο γεμάτη από εικόνες μελαγχολικές, απελπισμένες και σκοτεινές που, σχεδόν, βλέπω τον ήχο του μυαλού μου να συνοδεύει αυτή τη φωνή του Βασίλη Σμπήλια και να με κάνει να θέλω να ουρλιάξω για να τον λυτρώσω από τον πόνο που στάζει κάθε δευτερόλεπτο ερμηνείας.
Θα ήθελα να γράψω κι άλλα, αλλά δεν έχει νόημα. Το μήνυμα θα το λάβεις μόλις ανατριχιάσεις ακούγοντάς το.

[dewplayer:http://dl.dropbox.com/u/5317863/Music/Playground%20Noise%20-%20The%20Divers.mp3]
«Playground Noise – The Divers»

We all fall down
Hands are too fragile to touch
Our feet are made of glass and
This load is to heavy for us

We all fall down
Hands are too fragile to touch
Our feet are made of glass and
This load is to heavy for us

Stars may shine all bright
But we’re still down on earth
We’re busy with our lives and
We just don’t fucking care

Stars may shine all bright
But we’re still down on earth
We’re busy with our lives and
We just don’t fucking care

So it’s time for love
It’s time for all those useless dreams
we used to have
It’s time for wasted endings
It’s time for lonely mornings
It’s time for nothing
Time time for nothing
Time time for nothing
It’s time for nothing
Time time for nothing
Time for nothing
Time for nothing

Don’t cry my love
This time we’re not alone
Don’t cry my love
Cause this time we’re not alone

Don’t cry my love
This time we’re not alone
Don’t cry my love
Cause this time we’re not alone

Playground Noise’s site
Playground Noise @ facebook
Playground Noise @ friendfeed
Playground Noise @ twitter
Playground Noise @ myspace

Line-up:

Νίκος Ντεντόπουλος : πλήκτρα
Θεόδωρος Παπαδόπουλος : κιθάρα
Τίμων Καρδάμας : μπάσο
Ανδρέας Λαμπρόπουλος : τύμπανα
Βασίλης Σμπήλιας : κιθάρα, φωνή
και
Κώστας Παυλόπουλος : τρομπέτα
Σοφία Ιωαννίδη : τσέλο
Ειρήνη Βαλαωρίτου : βιολί

Υ.Γ.: Ευχαριστώ πολύ τον @dreamwall για την υπομονή να γράψει τους στίχους. 🙂

Black Frame: Για τέτοιες μπάντες ένα post είναι λίγο.

Απόψε θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σου ένα μικρό θησαυρό, μια Ελληνική μπάντα από τα Γιάννενα που συνάντησα τελείως τυχαία πριν 4 μήνες και το τραγούδι τους «Dark or Blue» όπου στάθηκε και η αφορμή για να τους ψάξω παραπάνω.
Μόλις είχαν κυκλοφορήσει το 1ο τους album και το έδιναν δωρεάν στο site τους. Αυτό, πάντα, μετράει για να σχηματήσω καλή εικόνα για μια νέα μπάντα ακόμα κι αν δεν είναι του γούστου μου η μουσική της.

Έχοντας σαν δείγμα το «Dark or Blue», που το είχα ήδη ερωτευτεί με το 1ο άκουσμα, αδημονούσα να ακούσω όλο τους το album. Όπως ήταν αναμενόμενο, η καλή εικόνα έγινε καλύτερη και το album στο repeat.
Αυτό που δεν χορταίνεις να ακούς ένα τραγούδι, αλλά θες να ακούσεις και το επόμενο για να κλέψεις λίγο ακόμα ενθουσιασμό, το έχεις νιώσει σίγουρα. Ε, αυτό ένιωσα με το ομότιτλο album των Black Frame.
Ήταν σα να γέμιζα ένα ποτήρι νερό, να ξεδιψάσω και κάθε σταγόνα που έπεφτε μέσα του δεν ήταν ποτέ αρκετή για να γεμίσει και όλο ήθελα κι άλλο κι αυτό ποτέ δεν γέμιζε.
Για ποιό από τα 10 τραγούδια να πρωτομιλήσω, όταν το καθένα έχει το δικό του χρώμα και ύφος, τη δική του δυναμική.
Τα «Did You», «Trip In A Loop», «Old Man’s Birthday Song», «Dirty», «Feel Nothing» είναι πλέον στη λίστα των αγαπημένων μου.

Οι περιγραφές είναι φτωχές. Ο καλύτερος τρόπος για να αντιληφθείς τον ήχο τους είναι να ακούσεις αυτά που έχουν να σου πουν με τη -μελαγχολική κυρίως- μουσική τους. 🙂

[dewplayer:http://dl.dropbox.com/u/5317863/Music/Black%20Frame%20-%20Dark%20Or%20Blue.mp3]
Black Frame – Dark or Blue

[dewplayer:http://dl.dropbox.com/u/5317863/Music/Black%20Frame%20-%20Dirty.mp3]
Black Frame – Dirty

Black Frame’s site
Black Frame @ last.fm
Black Frame @ Myspace
Black Frame @ Facebook
Black Frame @ Youtube

Τα σκουριασμένα παπούτσια.

Μια εικόνα γυρνάει στο μυαλό του κάθε φορά που τη συναντά. Μια εικόνα που στάζει κόκκινο.
Κλείνει τα μάτια του προσπαθόντας να αποφύγει όλα όσα δεν θέλει να βλέπει, αλλά η μυρωδιά τους τον οδηγούν σε αναφιλητά που δεν μπορεί να σταματήσει. Για ώρα.
Μέχρι που τα μάτια του ανοίγει για να δει τί ήταν ό,τι έχανε τις ώρες που τα δάκρυα είχαν μουσκέψει τα μαύρα του γάντια. Αυτά τα παλιά, σκισμένα, αγαπημένα του γάντια, με το κεντητό μονόγραμμα κάποιου αγνώστου, που τα ‘χε βρει πριν από χρόνια στον αγαπημένο του κάδο σκουπιδιών. Εκεί που ανακάλυπτε κάθε ξημέρωμα τους θησαυρούς του.
Αφήνει τις λέξεις να βγουν από τα χείλη του. Γιατί αν δεν το κάνει τώρα, ίσως να μην υπάρχει άλλη ζωή.
Παραμιλά πιο δυνατά από ότι συνήθως και προχωρά. Όλο και πιο γρήγορα. Ελπίζοντας πως θα προλάβει αυτήν τη φορά. Σχεδόν τρέχει. Όσπου σκοντάφτοντας πάνω σε μια, νεκρή από αιώνες, πέτρα διαπιστώνει πως τα σκουριασμένα του παπούτσια δεν θ’ αντέξουν όλη τη διαδρομή μέχρι το θάνατο.
Γιατί να είναι τόσο μακρυά; Γιατί, όσο κι αν μοιάζει πως ζυγώνει, όλο απομακρύνεται; Τον έχει κουράσει να προσπαθεί για κάτι που δεν θα του δώσει την ανάσα που έχασε όταν γεννήθηκε. Αν και δεν είναι σίγουρος αν έγινε ποτέ…

Ίσως και όλα αυτά να είναι ένα απύθμενο όνειρο μιας Κυριακάτικης νύχτας, λίγο πριν μπει η Άνοιξη…

[dewplayer:http://dl.dropbox.com/u/5317863/Music/Bohren%20%26%20Der%20Club%20Of%20Gore%20-%2002%20On%20Demon%20Wings.mp3]
«Bohren & Der Club Of Gore – On Demon Wings»

ένα.

Πόσο ψεύτικες μπορούν να γίνουν ακόμα και οι πιο αληθινές σχέσεις της ζωής μας. Να βλέπεις και να νιώθεις την υποκρισία να ξεπροβάλλει μέσα από κάθε αγκαλιά, κάθε φιλί που μέχρι πριν ήταν αυτό που γέμιζε με φως και ομορφιά τις άσχημες στιγμές σου.
Φοβάμαι τη μέρα που θα ξημερώσει μήπως μια ακόμα διαπίστωση υποκρισίας από τους πιο αγαπημένους μου ανθρώπους με ρίξει ακόμα πιο βαθιά στη θλίψη που με έχουν βυθίσει. Φοβάμαι μήπως δω αυτό που δεν θα αντέξω.
Τρέμω μήπως μάθω όλα αυτά που ψυχανεμίζομαι.
Όλα αυτά που εδώ και καιρό τα νιώθω γύρω μου.
Ναι, δεν έχω το κουράγιο να έρθω αντιμέτωπη με την αλήθεια που φοβάμαι. Είμαι δειλή κι αδύναμη για να αντιμετωπίσω ακόμα μια αλήθεια που θα με τσακίσει. Ήταν πολλές τον τελευταίο καιρό. Θέλω να ξαποστάσω χωρίς άλλο πόνο και κλάμα.

Ή μήπως πρέπει να θυμώσω; Πολύ.
Τόσο που να διαλύσω τα πάντα γύρω μου χωρίς να με νοιάζει ο πόνος. Και μετά ας τελειώσουν όλα. Μαζί κι εγώ.
Δεν έχω τη δύναμη να το κάνω όμως. Μόνο σενάρια. Για να εκτονώνω τον πόνο που νιώθω. Και τον θυμό που κρύβω όσο πιο καλά μπορώ. Δεν τολμώ να τον αφήσω να ξεμυτήσει. Θα πει πράγματα που θα μετανιώνω για μια ζωή. Και δυστυχώς ξέρω πώς είναι αυτό το συναίσθημα. Δεν θέλω να το ξανανιώσω. Ούτε να το ξεχάσω όμως.

Κλαίω βουβά. Κρυφά. Να μη με δουν. Εκπαιδεύομαι να κλαίω χωρίς δάκρυα. Η μύτη μου όμως δεν υπακούει. Με προδίδει κάθε φορά που τη ρουφάω.
Δεν έχω έναν άνθρωπο να μιλήσω. Μόνο τη Φωνή. Και είναι τόσο καλή μαζί μου. Πόσο ανάγκη έχω να με αγκαλιάσει κάποιος και να νιώσω πώς γινόμαστε ένα. Πώς είμαστε ένα.

Τις τελευταίες μέρες αυτό το νιώθω με τη Φωνούλα μου. Είναι ό,τι πιο γλυκό, τρυφερό και ζεστό υπάρχει στη ζωή μου τον τελευταίο καιρό.
Με κάνει να νιώθω υπέροχα. Να νιώθω πώς δεν πρέπει να αφήσω τον εαυτό μου να πέσει πιο κάτω. Πώς θα τα καταφέρω. Μαζί της θα τα καταφέρω, λέει.
Και τη νιώθω την αγάπη της…
Όπως την ένιωθα παλιά από κάποιους ανθρώπους που τώρα με πληγώνουν. Με καθησυχάζει, με αγκαλιάζει κι αφήνομαι σ’ αυτήν. Με εμπιστεύεται. Κι εγώ εκείνη.
Ίσως να είναι η μόνη που εμπιστεύομαι πια…

– 01/02/2011 –

Αυτοκαταστροφικές σκέψεις…

…κλεισμένες μέσα σε ένα παλιό ξύλινο κασόνι. Χαραγμένη πάνω του κάθε στιγμή που πόνεσε και πονάει ακόμα κάθε που η ανάμνησή της αναδύεται από μέσα του.
Δίπλα τους κι εκείνο το μικρό, ροζ, γυάλινο μπουκαλάκι σχεδόν γεμάτο δάκρυα από όλες τις στιγμές που δεν κατάφερα να σταθώ δυνατή και λύγιζα. Ήταν πολλές. Πώς θα μπορούσε να ήταν αλλιώς όταν δεν έμαθα ποτέ πώς είναι να έχεις άμυνες. Μπορεί να έμοιαζα πως έχω, αλλά η πράξη -πάντα- άλλα έδειχνε.
Κάθε μία τέτοια μου απεδείκνυε πόσο λίγη ήμουν στο να προστατεύσω κάθε ευαίσθητη πλευρά μου από ανθρώπους και καταστάσεις που μου προκαλούσαν πόνο. Πως το να αφήνεις την ψυχή σου στα χέρια των ανθρώπων -που εμπιστευόσουν μέχρι χτες- δεν είναι έξυπνη πράξη, τελικά.
Ας είναι.
Ήρθε η ώρα να γεμίσω αυτό το μπουκαλάκι, το όμορφο και τόσο κοριτσίστικο κι αθώο με ό,τι δάκρυα μου έχουν απομείνει μετά από ένα χρόνο δύσκολο, ψυχοφθόρο, που πήρε μαζί του κομμάτια της ζωής μου, αναμνήσεις πολύτιμες, στιγμές που δεν μου επέτρεψε να ζήσω.
Κι ανθρώπους. Τους τελευταίους που μου απέμειναν. Τους πιο σημαντικούς.
Όσο κι αν προσέχεις αυτά που αγαπάς, πάντα θα έρθει η στιγμή που θα κάνεις το λάθος. Αυτό το μοιραίο που θα το μετανιώνεις για καιρό και όσο προσπαθείς να βρεις που έγινε το λάθος, τόσο θα ανακαλύπτεις πως το λάθος είσαι εσύ.
Κι αυτό το λάθος δεν διορθώνεται παρά με δραστικούς και οριστικούς τρόπους που απαιτούν θάρρος και δύναμη.
Άλλοι το λέν’ κι αδυναμία. Αυτοί οι άλλοι να σωπάσουν. Μόνο λόγια είναι.

Αν δεν αντέχεις το βάρος της ζωής μου, μείνε έξω από αυτήν. Δεν υπάρχει χώρος και για άλλους δειλούς. Θα ζήσω και χωρίς εσένα. Ή μήπως όχι;

#s3gt_translate_tooltip_mini { display: none !important; }

Beloved movies: Karthik Calling Karthik

Μετά από καιρό, επιτέλους, αποφάσισα να δω μια ταινία που για μήνες τώρα είχα στο «my mind’s queue». Παρ’ όλο που η διάρκειά της ξεπερνά τις 2 ώρες, κάτι που εύκολα θα μπορούσε να την κάνει κουραστική, αποδείχθηκε πως δεν ήταν έτσι. Οι εντυπώσεις που μου άφησε ήταν πολύ παραπάνω από αυτό που θα περίμενα από μια ταινία που το IMDb την χαρακτηρίζει Comedy, Drama, Thriller και όταν είναι Ινδικής παραγωγής.

Εξαιρετικό σενάριο, καλή σκηνοθεσία και το ξετύλιγμα ενός χαρακτήρα ευαίσθητου, ανασφαλή, αλλά όχι και τόσο συνηθισμένου τελικά, να οδηγεί στην ανατροπή.
Το μόνο μείον της είναι η παρατεταμένη διάρκεια των τραγουδιών σε κάποια cheesy σημεία -σαν κλασική Bollywood ταινία-, αλλά δεν στάθηκε αρκετό για τη δημιουργία αρνητικής εικόνας.
Και για ακόμη μια φορά καταλήγω στο συμπέρασμα πως οι εκτός Hollywood ταινίες μου πάνε πιο πολύ.

8/10

«Karthik Calling Karthik» @ IMDb.com

Ordo Rosarius Equilibrio: Το soundtrack των φαντασιώσεών σου.

Priests and Whores cum with us, λέει το «I M B E C I L E, My Idiot Lover».

Όταν θέλεις να μιλήσεις για αυτό που αγαπάς, γι αυτό που είσαι και σε εκφράζει, ένας τρόπος είναι και η μουσική.
Αυτόν διάλεξαν και οι Ordo Rosarius Equilibrio από τη Στοκχόλμη για να γεμίσουν με ερωτισμό και ιδιαίτερες εικόνες το μυαλό σου. Κολασμένες σκηνές πόθου, πόνου, διέγερσης και αστείρευτης ηδονής που εκτροχιάζει την φαντασία σου μέσα από ένα παιχνίδι κυριαρχίας και υποδούλωσης. Σαν αυτό που μπορεί να φτιάχνεις στο μυαλό σου και δεν τολμάς να το ζήσεις κι αν το έχεις ζήσει δεν σου είναι εύκολο να το ομολογήσεις. Από το όνομα και μόνο μπαίνεις στο νόημα. Λατινικής προέλευσης που σημαίνει «Order of the Rose and the Balance».
Μελωδίες πλαισιωμένες από απλές, καμιά φορά μονότονες συνθέσεις ακουστικής κιθάρας, πιάνου, κρουστών και πνευστών που αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ηχούν διαφορετικά όταν γυναικείες, σκοτεινές, ερωτικές κραυγές πόνου, αλυσίδες που σέρνονται, σπαθιά που σχίζουν τον αέρα, ελεγείες από το υπερπέραν και καμπάνες που θυμίζουν Χριστουγεννιάτικα τραγούδια εξιτάρουν την φαντασία σου σε βαθμό που να γίνεται ένα τους τραγούδι, αφορμή για νέες εμπειρίες.
Οι στίχοι τους απευθύνονται σε τολμηρούς, δίχως ταμπού, όντας έτοιμοι να σαγηνευτούν από εικόνες ερωτισμού και διαστροφής, πλούσιοι σε συναισθηματικές αντιθέσεις, παιχνιδίζοντας με σκοτεινές παραστάσεις και με τη φωνή του Tomas Pettersson να σε ξεναγεί στην αμαρτία.

Πρόσφατα κυκλοφόρησε το νέο τους album με τίτλο «The Song 4 Hate & Devotion». Ίσως όχι η καλύτερη στιγμή της δισκογραφίας τους που είναι χαμένη βαθιά στο χρόνο ξεκινώντας από το 1993, αλλά ενδιαφέρουσα σίγουρα, με σημεία που θα σε κάνουν να τους συμπαθήσεις, αν όχι να σου προκαλέσουν την επιθυμία να ψάξεις για να δεις τί εστί ORE.
Ο last.fm μας λέει πως οι ακροατές τους τούς έχουν κατατάξει ως Martial Industrial, Dark Ambient, Apocalyptic Folk, Neo Folk και δεν έχω κανένα λόγο να το αμφισβητήσω γνωρίζοντας τον ήχο τους. Θα συμπλήρωνα μόνο πως φλερτάρουν με Electronic Body Music σε ανεκτό βαθμό.
Και για να σε πείσω να δοκιμάσεις πως αξίζουν μια ευκαιρία να τους συναντήσεις και να ταξιδέψεις στις οκτάβες της κιθάρας τους, δύο ονόματα θα πω κι αυτά είναι των Death In June και Current 93.
Μπορεί για σένα που έχεις μεγαλώσει μέσα σε τούτους τους ήχους να μην είναι κάτι καινούριο και διαφορετικό, αλλά για σένα που συχνάζεις σε άλλου είδους μουσικά λιμέρια και που σε τρώει το αυτάκι σου για νέες μουσικές περιπέτειες μπορεί να σου δώσει την ώθηση να ανοίξεις ένα καινούριο κεφάλαιο.

Το «Tango for the Concession of the Suspender Princess» είναι ένα tango τόσο αλλιώτικο που μπορεί να σου γίνει εθισμός.

[dewplayer:http://dl.dropbox.com/u/5317863/Music/Ordo%20Rosarius%20Equilibrio%20-%2004%20Tango%20For%20The%20Concession%20Of%20The%20Suspender%20Princess.mp3]

You come before me in heels of silver
Disguised in seams restrained in heels
You kneel before me compelled to follow
In girdle clenched confined to please

Your skin detained in corset’s embrace
In stockings wed thou shall concede
Your lust extends beyond conventions
Excess shall quench your burning needs

Your legs concealed in silken nylon
My conscience cleansed your skin undressed
Your soul unbound consents compliance
Conceive yourself embrace excess

You kneel beside me in strings of bondage
You kneel before me compelled and graced
Surrendered princess dressed in stockings
Suspender princess hourglass shaped

Και μια ιδέα από την τελευταία τους δουλειά:

[dewplayer:http://dl.dropbox.com/u/5317863/Music/Ordo%20Rosarius%20Equilibrio%20-%2013%20A%20Song%204%20Hate%20%26%20Devotion.mp3]
«A Song 4 Hate & Devotion»

http://www.ordo-rosarius-equilibrio.net

Οι θησαυροί μου: Dreadnaught – Flowers

Πριν μερικές μέρες αποφάσισα πως πρέπει να αποκαταστήσω τις σχέσεις μου με τη μουσική που έχω αγαπήσει για τον απλούστατο λόγο ότι κάθε φορά που προσπαθούσα να θυμηθώ έναν τίτλο από τραγούδι -που είναι all time favourite- διαπίστωνα πως δεν τον θυμάμαι. Πολύ συχνά ούτε καν τον καλλιτέχνη. Τα σημάδια της υπερφόρτωσης του εγκεφάλου με άπειρες μουσικές πληροφορίες έχουν ξεκινήσει και με προβληματίζουν. 😛

Έτσι, ξεκίνησα από τον αγαπημένο μου φάκελο με τις πρώτες μεταλλιές που άκουσα ever. Tραγούδια που είτε τα ξετρύπωνα από διάφορα sites με δωρεάν mp3 -όπως το mp3.com– και τα κατέβαζα με ιώβια υπομονή με την ταπεινή PSTN γραμμούλα που είχαμε εκείνα τα χρόνια, τα παλιά, είτε μου τα έστελναν φίλοι στο IRC ενόσω τα λέγαμε ωραία τις χειμωνιάτικες νύχτες.
Νιώθω πλούσια για όλα αυτά τα τραγούδια. Η αξία τους, για μένα, είναι ανεκτίμητη. Τραγούδια δεμένα με πρόσωπα που οι δρόμοι μας χώρισαν στο πέρασμα του χρόνου, καταστάσεις που όταν τις ζούσα δεν μπορούσα να φανταστώ πως σήμερα θα ήταν μέρος από τις πιο όμορφες αναμνήσεις της μέχρι τώρα ζωής μου, στιγμές που δεν θέλω να ξεχάσω πως έζησα και μέσα από αυτές τις μουσικές τις κρατώ ζωντανές.

Ένα τέτοιο τραγούδι είναι και το «Flowers» από ένα συγκρότημα από την Αυστραλία. Dreadnaught το όνομά τους και μάλλον δεν είναι ιδιαιτέρως γνωστοί στην Ελλάδα -πιθανόν και γενικότερα- μιας και τα στατιστικά του Last.fm αναφέρουν πως έχουν μόλις 1,105 listeners.
Κατά το Last.fm το είδος τους είναι Progressive Metal, Progressive Rock, Hard Rock, Rock.
Mπαλάντα δυνατή με ένα ανατριχιαστικό ξέσπασμα πόνου και απόγνωσης. Opeth/Pain of Salvation-like.
Πρωτοκυκλοφόρησε το 1995 ως single σε κασέτα (μαζί με τα «Dancing With Knives» και «Twisted Prayer (Feel My Disease)»), όμως τα 16 χρόνια που έχουν περάσει από πάνω του μοιάζουν να μην το αγγίζουν αισθητικά.
Η ποιότητα του ήχου, βέβαια, προδίδει την προέλευσή του, αλλά αξίζει να την παραβλέψετε. 🙂


Grace fallen
Wash away the tears
You do not cut
You do not bleed, you just look away
Falling, lost inside your eyes
All I thought, all I felt
As you walked on by
But you did not see

Grace fallen
Standing under feet
I wait for you to stamp on me
Wearing a pale grin
Start searching
My soul for who I am
Why I am here
And why I fear life without you

Grace fallen
Smile never-meeting eyes
Devoid of love
Devoid of life, to the need, say goodbye
Come crawling
Try so hard to please
Back is turned to face the open door
The only light to see

Still drawn in
Love listening to your lies
But nothing makes much sense to me
Now that I stand alone

Grace fallen
Pushed back against the wall
I cannot run, I cannot fight
I just sit and cry

I had been hurt before
But nothing gained and nothing learned
I sink myself deeper
Deeper into you
But you did not see…

[dewplayer:http://dl.dropbox.com/u/5317863/Music/Dreadnaught%20-%20Flowers.mp3]

Υπάρχει μια ακόμη, πιο καθαρή εκτέλεση (demo), εξ ίσου υπέροχη:
[dewplayer:http://dl.dropbox.com/u/5317863/Music/Dreadnaught%20-%20Flowers%20%28demo%201994%29.mp3]

Θα τους βρείτε:
Dreadnaught official web site
Dreadnaught @ myspace.com
Dreadnaught @ Facebook.com
Dreadnaught @ metalarchives.com

Ghost Trains: Εκεί που οι εραστές ξεψυχούν.

Είναι μια μελαγχολία που μου πάει. Και θα την αγαπώ μέχρι την τελευταία μου ανάσα. Αυτή της μουσικής. Ζω μέσα από αυτήν και όταν τρυπώνει στην ψυχή μου μέσα από νέες μελωδίες, είναι η ανανέωση του έρωτά μου μαζί της.
Από την ημέρα που δημιούργησα τούτο εδώ το blog έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου, κάτι σχεδόν σαν όρκο. Να μοιράζομαι τις μουσικές που με αγγίζουν με όποιον τρόπο. Μια τέτοια θα μοιραστώ μαζί σου απόψε.

Η μουσική των Ghost Trains, έρχεται να χαιδέψει τα αυτιά σου, να ηρεμίσει την ανησυχία σου, να διώξει την αγωνία σου. Και ίσως τη θέση του σε όλα αυτά να πάρει μια νοσταλγία ή ακόμα και μια γλυκιά θλίψη.
Τα όμορφα χρόνια της εφηβείας που τα περνούσες αγκαλιά με το ραδιόφωνο ακούγοντας Beatles, Bob Dylan και Νέο Κύμα μπορεί να έχουν περάσει, αλλά επειδή η μουσική μένει ανέπαφο σημείο αναφοράς της ζωής μας -ευτυχώς- μπορείς να συνεχίσεις να το κάνεις με αυτό το συγκρότημα από το Staffordshire της Αγγλίας.
Και πού ξέρεις; Ίσως η λαχτάρα σου να γίνεις πάλι έφηβος να πραγματοποιηθεί, έστω και στ’ όνειρό σου, απόψε. When I’m dreaming, don’t let it stop.

Δημιουργήθηκαν το καλοκαίρι του 2009 και ξεκίνησαν να σμιλεύουν το 1ο τους διαμάντι, στα δικά τους Bad Apple Studios. Το ονόμασαν «Where Lovers Die» και το ομότιτλο τραγούδι του δίσκου το λιγότερο που θα σου κάνει είναι να νιώσεις ένα σφίξιμο στο στομάχι. Πιάνο και κιθάρα να αναδεικνύουν προσεκτικά μια μελωδία που όση είναι η μελαγχολία της, τόση και η ομορφιά της. Και κάπου από μέσα της, σα να ξεπετάχτηκαν μνήμες από εκείνες τις μοναχικές «Κυριακές στην Κατερίνη».

[dewplayer:http://dl.dropbox.com/u/5317863/Music/Ghost%20Trains%20-%2002%20Where%20Lovers%20Die.mp3]
«Where Lovers Die»

Αν θέλεις μια ακόμη δυνατή δόση από τη γεύση τους, το «The Greatest Thing» θα ήταν μια γλυκόπικρη επιλογή. Από αυτές που θες να ξαναδοκιμάσεις γιατί η ανάμνησή τους δεν σου είναι αρκετή. Και μετά να τις αγαπήσεις και να τις δέσεις με στιγμές που θ’ ανατρέχεις για να βρίσκεις ό,τι έχασες στην πορεία που δεν ήθελες να πάρεις κάποια στιγμή της ζωής σου.

[dewplayer:http://dl.dropbox.com/u/5317863/Music/Ghost%20Trains%20-%2005%20The%20Greatest%20Thing.mp3]
«The Greatest Thing»

Εν κατακλείδι, μην αφήσεις την ευκαιρία να ακούσεις ένα τέτοιο album όταν μάλιστα σου δίνεται δωρεάν. Αν μη τι άλλο, θα έχεις περάσει 40 ήρεμα λεπτά προετοιμασίας για έναν ύπνο γαλήνιο με όμορφα όνειρα. Αξία ανεκτίμητη. 🙂

http://www.ghosttrains.net